No Content (EP) by WRECK AND REFERENCE

Posted in Reviews with tags , , , , , , on September 3, 2013 by m616

a1400214340_10Το No Youth του Αμερικάνικου ντουέτου έσκασε σαν βόμβα ναπάλμ. Μιλάμε για έναν αβάσταχτο δίσκο, πνιγμένο μες στην απόκοσμη έκφραση, την suicidal διάθεση και την μακάβρια φρίκη. Το ΕΡ τιτλοφορείται ως No Content και λειτουργεί εν μέρει σαν μια μικρή συνέχεια του αριστουργήμαυος που προηγήθηκε. Στη γλώσσα των Wreck and Reference αυτό μεταφράζεται σε ισάξιου βεληνεκούς φρικαλέα ηχοτόπια και απελπισμένα φωνητικά που φέρνουν βόλτα απ’ το noise ως τα αλλόκοτα drones της παράνοιας. Φυσικά το No Content δεν αρκεί για να ικανοποιήσει τις ορέξεις μας. Δυο μόλις τραγούδια είναι αδύνατον να μας ευχαριστήσουν. Κατά τ’άλλα, το Absurdities & Echoes εισάγει το κοινό στην απόκοσμη μαγεία του γκρουπ και εν συνεχεία δίνει θέση στο θεσπέσιο Abhorrence που παρ’ όλη τη σύντομη διάρκειά του φροντίζει να μας υπενθυμίσει τη δύναμη αυτής της μπάντας ως προς την ακραία αισθητική. Τα τύμπανα, η φωνή, οι τερατώδεις ήχοι μέσα απ’ το εξωγήινο pad του frontman – όλα επιβάλλονται με το άλλοθι μιας καλλιτεχνικής εξυγίνασης και την αντιμετώπιση ενός νεοσύστατου (σχεδόν) μουσικού τρόμου.

Advertisements

Wisdom of Crowds by BRUCE SOORD & JONAS RENKSE

Posted in Reviews with tags , , , , on September 2, 2013 by m616

jonasrenskebrucesoordwisdomofcrowdscoverΤο Wisdom of Crowds είναι ένα αναχρονιστικό, progressive projectτου Bruce Soord (των The Pineapple Thief) και του Jonas Renkse (Katatonia, Bloodbath). Η μουσική του δίσκου πορεύεται μέσα σε εύθραυστες μελωδίες, μια γνωστή συνταγή έκφρασης που ταιριάζει με την χαρακτηριστική, νοσταλγική χροιά του Renkse. Η λιτότητα των τραγουδιών είναι στοχευμένη και συνειδητά αποσκοπεί στο να συγκινήσει τον ακροατή πότε με την Depeche Mode-ίλα που ζέχνει, πότε με τα Wilson-ικά χορωδιακά και γενικά τον mainstream χαρακτήρα τους. Η λειψή αρχιτεκτονική τους απευθύνεται σε ένα διαλλακτικό κοινό αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι κατακριτέο. Γενικά όμως το Wisdom of Crowds σαν άλμπουμ είναι λίγο. Συμπαθητικό αλλά λίγο. Αν και οι ιδέες που παίζουν εδώ είναι πολλά υποσχόμενες, κάπου χάνονται σε μια φλύαρη προσπάθεια δημιουργίας ατμόσφαιρας. Η εισηγμένη περσόνα του Renkse στο ύφος του δίσκου αρκείται μόνο στην standard εκφορά των λέξεων χαρίζοντας μόνο τη μαγεία της φωνής του. Οι μελωδίες του όμως είναι μονότονες και τελικά κουράζουν (κάτι που προσωπικά εντοπίζω και στα τελευταία albums των Katatonia). Το κάθε track μεμονωμένα ίσως να λειτουργεί πιο ευχάριστα. Στο σύνολο όμως, η συνεργασία αυτή χάνει στους πόντους.

13 by BLACK SABBATH

Posted in Reviews with tags , , , , , , on September 1, 2013 by m616

Screen Shot 2013-08-30 at 3.09.12 PMΤο ποιοτικό ναυάγιο στις καριέρες των fab four έχει συμβεί δεκαετίες τώρα. Εξαίρεση αποτελούν κάποια μεμονωμένα tracks (που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού) απ’ τον solo Tony Iommi. Ίσως και κάποια απ’ το αρκετά μακρινό παρελθόν του Geezer Butler. Αν εξετάσω το 13 σαν ούγκα οπαδός, τότε πρόκειται για το νέο δίσκο των Black Sabbath και τελειώνουμε εδώ. Το End of the Beginning κλείνει το μάτι στην ομώνυμη σύνθεση του ντεμπούτου τους, “μας μεράκλωσαν πάλι”, “δώσε μωρή κιθάρα”, “ο Ozzy είναι θεός” και όλα αυτά τα γραφικά. Και η αλήθεια είναι ότι είναι ευτυχές τ’ ότι, παρά τα χρόνια τους και τις μεταξύ τους σχέσεις, κατάφεραν επιτέλους και κυκλοφόρησαν ένα νέο άλμπουμ. Τι συμβαίνει στ’ αλήθεια όμως; Εδώ δεν υπάρχει ο roll-ίστας Bill Ward. Αντ’ αυτού, πίσω απ’ το drumkit νοίκιασαν τον ατάλαντο Brad Wilk (Rage Against the Machine, Audioslave) ο οποίος όμως δεν είναι δα και το κύριο πρόβλημα. Πέρα απ’ τον άθλιο ήχο των ρυθμικών κιθάρων -κάτι που σώζει η heavy φύση της riffολογίας του Iommi- οι συνθέσεις είναι ως επί το πλείστον βαρετές και αδίκως ξεχειλωμένες. Τα μισά τραγούδια δεν έχουν καν λόγο ύπαρξης και η μαγεία έχει χαθεί σε κάθε τομέα. Με κάθε σεβασμό προς τους μεγάλους αυτούς μουσικούς, το 13 είναι μια μεγάλη πατάτα. Δέχομαι κάθε είδους κράξιμο τώρα.

Blood Moon Rise by JEX THOTH

Posted in Reviews with tags , , , , , , on July 22, 2013 by m616

14949Η μπάντα της Jex Thoth πάντοτε μου ήταν συμπαθής λόγω της αγάπης που τρέφω για το doom rock σαν είδος και δη το πρωτόλειο, όπου και βασιλεύει η γυμνή έκφραση. Το Blood Moon Rise είναι ένα αμάγαλμα τέχνης με συντριπτικό feeling. Κακώς θεωρούνται μέρος αυτής της occult σπείρας όπως θεσμοθέτησαν κριτικοί και οπαδοί. Όχι ότι είχαν πλήρως άδικο βέβαια. Απλώς με το νέο άλμπουμ οι Jex Thoth αφήνουν γαλαξίες πίσω κάθε συμπαθητική μπάντα που κινείται σε ανάλογες μουσικές στρατόσφαιρες. O συγκεκριμένος δίσκος είναι σαν κάτι αντίστοιχο του μνημειώδους A Day of Nights των Battle of Mice χωρίς τις post καταβολές και τη στήριξη πάνω στη δύναμη της συγκλονιστικής φωνής της Julie Christmas. Αντιθέτως, τα αργόσυρτα rifs είναι μακάβρια και εξωφρενικά μεγαλοπρεπή, ντυμένα με το vintage περίβλημα και το μαύρο σκοτάδι. Η φωνή της Jex είναι δυνατή και πατάει ακριβώς στα όρια των δυνατοτήτων της δίχως να χάνει σε εκφραστικότητα και πάθος. Εν μέρει αγγίζουν τα τρίσβαθα της θλίψης και αυτό επιτυγχάνεται και απ’ την θεϊκή μουντάδα της παραγωγής αλλά και απ’ τον απίθανο ήχο της κιθάρας. Το μυστικιστικό ύφος του genre χτυπάει ξανά ταβάνι, εννιά χρόνια μετά την κυκλοφορία του αξεπέραστου Witchcraft. Και δεν σηκώνω συζήτηση περί αυτού.

Sunbather by DEAFHEAVEN

Posted in Reviews with tags , , , , , , , on July 19, 2013 by m616

deafheaven-sunbather-604x604Το Sunbather δεν δημιουργεί νέα δεδομένα στα του black metal πλαίσια. Πιθανότατα όμως να είναι απ’ τους δίσκους που θα ενοχλήσει τους trve του είδους για πάμπολλους λόγους. Πέρα απ’ την καταγωγή τους, (ΗΠΑ) οι Deafheaven είναι μια μπάντα που ανήκει στις τάξεις της Deathwish Inc. Αυτό αυτομάτως δηλώνει μια βασική αρχή σταθερότητας όσον αφορά τη γλυκόπικρη μελωδία. Και αυτό ακριβώς συμβαίενι ουσιαστικά στο νέο άλμπουμ του γκρουπ μες στο οποίο θεμελιώνεται η μεγαλεπίβολη σύνθεση, η majestic αίσθηση και τα μακρόσυρτα, freedom riffs. Πολλούς ίσως τους κουράσει το ασταμάτητο blastbeat αλλά προσωπικά θεωρώ ότι είναι ένα απ’ τα trademarks των πανέμορφων τραγουδιών τους και ένας λόγος γεφυρώματος με το ένδοξο παρελθόν του black metal. Κατά τ’ άλλα, οι τύποι σπάνε τη μονοτονία με αρκούντως ευφάνταστα ορχηστρικά lapses, πιάνα, καθαρές συγχορδίες και άλλα τέτοια. Το αποτέλεσμα είναι επικό και συστήνει ένα εναλλακτικό πρόσωπο, ένα Godspeed You! Black Emperor-ικής υφής black metal, επιτυγχάνοντας σ’ όλα τα ρίσκα που πήρε η μπάντα κατά τη δημιουργία και εκτέλεσή του.

More Light by PRIMAL SCREAM

Posted in Reviews with tags , , , , , , , on July 15, 2013 by m616

a1twfgbkkll_aa1500_Αυτή η μπαντάρα είναι το soundtrack του σύγχρονου κόσμου. Και το More Light είναι ο δίσκος που ενισχύει τις αξίες τόσων μουσικών πηγών στη μοντέρνα κοινωνία της εμπορικοποίησης. Ο χαρακτήρας των Primal Scream είναι εμπορικός και προωθεί λαθραία το άπταιστο γούστο του Bobby Gillespie και της κολλεκτίβας του σ’ ένα κοινό απεριόριστου φάσματος όσον αφορά τις προτιμήσεις αυτού. Απ’ το εισαγωγικό 2013 οι εθιστικές μελωδίες χτυπούν ανελέητα, άλλοτε με το King Crimson-ικό ή Hawkwind-ικό vibe, τα αναπάντεχα ηχοτόπια των φυγόκοσμων, τον εκνευριστικά τέλειο trip hop ρυθμό της κλασσικής κιθάρας, τη sexy εκφορά των στίχων και πόσες άλλες τσαχπινιές. Το να κάτσεις να αναλύσεις λεπτομερώς τι συμβαίνει καθ’ όλη την τεράστια διάρκεια του More Light θα ήταν ανώφελο. Στο σύνολό του όμως ο ακροατής θ’ ανακαλύψει κάτι για να γουστάρει και ανέλπιστα θα νικηθεί απ’ την απενεχοποιημένη σύνθεση που καταφέρνει να ξαφνιάσει παρά την όποια φαινομενικά συμβατική δομή της. Ψιλο-ιδιοφυία ονομάζεται αυτό. Ή απλά ημι-παραφροσύνη.

The Eldritch Dark by BLOOD CEREMONY

Posted in Reviews with tags , , , , , , , on July 12, 2013 by m616

BloodCeremony-TheEldritchDarkΟι Blood Ceremony είναι μια Καναδέζικη μπάντα που έχει κυκλοφορήσει δύο εξαιρετικούς δίσκους με το ομώνυμο ντεμούτο τους να ξεχωρίζει για την αμεσότητά του και την παγίωση του trademark ήχου τους. Ένας ήχος που δανείζεται εξίσου απ’ τους Black Sabbath των 70s και τους Jethro Tull της ίδιας δεκαετίας το σκοτάδι και τη μυσταγωγία της rock μουσικής. Οι συγκρίσεις με τις μπάντες που αναφέρθηκαν είναι αναπόφευκτες εφόσον το riffing παραπέμπει ευθέως στο Iommi-κο στυλ παιξίματος ενώ η πολυτάλαντη Alia O’Brien που αναλαμβάνει χρέη performer, παίζει πλήκτρα και φλάουτο θυμίζοντας μια θυληκή Ian Anderson. To The Eldritch Dark είναι ένας τίμιος δίσκος που συνεχίζει πετυχημένα το ύφος της σύγχρονης αυτής μπάντας, του μυστηριακού doom αρχέγονων ετών, τις folk τζούρες, την acid έκφραση μιας περσόνας που δίνει το κάτι διαφορετικό σ’ αυτό το γκρουπ, τις ωραίες μελωδίες και τον έυστοχο συνδυασμό γενικά όσως αναφέρθηκαν. Ενδείκνυται ιδιαίτερα για νοσταλγούς των Coven και τα σχετικά. Άξιοι!