Archive for the Interviews Category

Interview: IXPAPALOTL

Posted in Interviews with tags , , , , , , , on July 3, 2013 by m616

Ένεκα της σχετικά πρόσφατης κυκλοφορίας τους, Corpse Republic, το Def Lines συνομιλεί με τον Trollg, μπασίστα των Ixpapalotl γύρω από τις λεπτομέρειες του άλμπουμ και όχι μόνο. Σαν μέλη μιας υπερδυνατής πλέον (ποιος έχει αντίρρηση άραγε;) σκηνής έχουν τη δική τους φωνή μες στο στερέωμα. Εμείς, πέρα από όσα λέγονται παρακάτω, ξαναπροτείνουμε να χαρείτε πρωτίστως το death metal που προσφέρουν. Άμεσο και ειλικρινές.
χωρίς τίτλο

Ποια θεωρείτε ότι ήταν τα βήματα εξέλιξης σας απ’ το That of the Swamp στο Corpse Republic;

Tο Corpse Republic είναι η φυσική συνέχεια του That of the Swamp. Κάποιες επιρροές που υπήρχαν στο That of the Swamp, υπάρχουν πιο έντονα στο Corpse Republic ενώ κάποιες άλλες έμειναν πίσω. Επίσης υπάρχουν και αρκετά νέα στοιχεία που δεν υπήρχαν στο προηγούμενο ΕP. Από στιχουργικής άποψης, το περιεχόμενο, επηρεασμένο από την κοινωνική σαπίλα που επικρατεί γύρω μας, έγινε πολύ πιο κοινωνικό, σε σχέση με το προηγούμενο, που ήταν για βελόνες μες τη μύτη, την τρέλα, και το τέρας που ζει στο βάλτο και τρωει ιθαγενείς και όλη την ανθρωπότητα. Το drumming επίσης, ειναι ακόμα πιο επιθετικό και έντονο σε σχέση με πριν.

Τ’ ότι δεν έχετε κυκλοφορήσει κάποιο full-length και εμμένετε στα EPs είναι κάτι ιδεολογικό ή απλά δε νιώθετε ακόμα έτοιμοι;

Βασικά ήταν εντελώς πρακτικό το ζήτημα. Με το τρόπο που δουλεύουμε και το χρόνο που διαθέτουμε στη μπάντα, από το 2009 μέχρι το 2012, βγάλαμε αυτά τα 7 κομμάτια και μιας και είχαν περάσει 3 χρόνια από το Swamp, με δεδομένο ότι ο κιθαρίστας μας ο BugAss θα έφευγε για άλλη ήπειρο, κρίναμε ότι έπρεπε να ηχογραφήσουμε κάτι. Έτσι έγινε το Corpse Republic και λόγω διάρκειας του (20′) λέμε ότι είναι EP. Στην αρχή σκεφτόμασταν για full length αλλά δεν είχε ούτε νόημα, ούτε γινόταν, να περιμένουμε άλλο. Ποτέ δεν βρήκα το νόημα στο να βιαστείς να φτιάξεις κομμάτια – fillers, που θα είναι πιο μέτρια από άλλα, μόνο και μόνο για να πεις οτι έκανες full length. Καλύτερα να κάνεις ένα EP που θα τα σπάει όλο.

Μίλησε μας λίγο για τη διαδικασία σύνθεσης μες στη μπάντα.

Ο καθένας μας φέρνει ιδέες, τις παρουσιάζει στους υπόλοιπους, και μετά ξεκινάμε όλοι μαζί μια διαδικασία μορφοποίησης μέχρι που να καταλήξουμε σ ένα αποτέλεσμα που να αρέσει πολύ σε όλους. Είναι μια αρκετά χρονοβόρα, περίπλοκη και αυστηρή διαδικασία, η οποία όμως, παράγει πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα, για εμάς τουλάχιστον. Γενικά δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να το έχει γράψει μόνος του κάποιος. Λειτουργούμε πιο πολύ στη φάση του να αναμειγνύουμε τις ιδέες και riff μας. Τους στίχους του γράφει πάνω στη μουσική ο τραγουδιστής μας o KJ.

Που εντοπίζετε τις επιρροές σας; Και πως τις φιλτράρετε μες στη μουσική σας;

Οι επιρροές πιστεύω εντοπίζονται στην καθημερινότητα, στην κοινωνία, στις ταινίες, στην fantasy/sci-fi λογοτεχνία και (προφανώς) στη μουσική που ακούμε. Τις φιλτράρουμε μέσα από ένα φίλτρο που τις κάνει να ακούγονται σαν, τζ τζ τζ παπαπαπαπα τζ τζ ουργκκκ παπαπα τζ τζ.

Τα της Ευρώπης τεκταινόμενα παίζουν ρόλο στον τρόπο που εκφράζεστε; Αυτό αφήνει πάντως ο τίτλος να εννοηθεί. Πως αντιλαμβάνεστε την παρούσα πολιτική κατάσταση;

Βασικά δεν ασχολούμαστε με την πολιτική. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι τα λεφτά και οι γυναίκες. Τους στίχους τους γράφουμε για να το παίξουμε μάγκες στα κορίτσια. Όχι νταξει, γενικά για εμάς, η κατάσταση και της χώρας και της Ευρώπης και όλου του κόσμου είναι μια εμετική σαπίλα που μας κάνει να θέλουμε ξερνάμε και να παίζουμε ακραίο μέταλ ταυτόχρονα. Γι αυτή τη μιζέρια θεωρούμε υπεύθυνους τις μεγάλες μονοπωλιακές εταιρίες , τις τράπεζες, την εκκλησία, τα κράτη και τις κυβερνήσεις τους. Ταυτόχρονα μας ανησυχεί πολύ η άνοδος του φασισμού στη χώρα καθώς από τη μια στρέφει την οργή του λαού από τον πραγματικό εχθρό στους φτωχούς και αθώους μετανάστες, που είναι ο εύκολος στόχος, και σε όποιον άλλο δεν συμφωνεί μαζί τους, με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζει και να διαιωνίζει αυτή την κατάσταση, ενώ από την άλλη θέλει να αντικαταστήσει το σάπιο σύστημα με κάτι ακόμα πιο απολυταρχικό και σάπιο, αν αυτό γίνεται πλέον, στο οποίο ο απόλυτος άρχοντας δε θα ελέγχεται από τίποτα και θα κάνει ότι αίσχος γουστάρει όπως γίνεται πάντα σ αυτές τις περιπτώσεις.

Μίλησε μας λίγο για τα credits του δίσκου. Που ηχογραφήθηκε και ποιοι συμμετείχαν στη δημιουργία του;

Ηχογραφήθηκε στο Incorporated M στην Αγία Παρασκευή. Την παραγωγή την έκανε ο Bill που έχει το studio και το master έγινε στο Unreal από τον Alex.

Το artwork το βρήκα εξαιρετικό αν και κάποιος αναγνώστης του blog γκρίνιαξε γι’ αυτό. Περισσότερες πληροφορίες;

Πως τόλμησε ο αναγνώστης;; Nταξει τι να κάνουμε γούστα είναι αυτά… Το εξώφυλλο, όπως και στο That of the Swamp, το έκανε ο φίλος μας ο Nexro. Σ εμάς αρέσει πάρα πολύ και γενικά το θεωρούμε μια πολύ καλή μεταφορική απεικόνιση της “δημοκρατίας μας”.

Σαν μέλη της ελληνικής σκηνής, τι γνώμη έχετε γι’ αυτή;

Θεωρώ ότι η ελληνική death grind σκηνή είναι μακράν στην καλύτερη της περίοδο ever. Υπάρχουν μπαντάρες, αρκετός κόσμος στηρίζει τιγκα (αν και όλοι θα θέλαμε να είναι ακόμη περισσότεροι), τρελαμένα live με πολύ κόσμο και ενέργεια και γενικά πάει από το καλό στο καλύτερο. Απο εκεί που που πριν 10-15 χρόνια, υπήρχαν μόνο 2-3 μπάντες που τα σπάγανε σε σχεδόν άδεια club, τώρα υπάρχουν 20 -30 και γίνονται live που γεμίζουν το Αν και το Κύτταρο

Η Greek Death/Grind Scene σελίδα του Γ. Ξανθόπουλου πόσο έχει βοηθήσει στην προώθηση του εγχώριου είδους άραγε; Προσωπικά θεωρώ ότι είναι μια φανταστική κίνηση κι ότι χρειάζεται περαιτέρω εξάπλωση…

Είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τα παραπάνω. Βασικά μ’ αυτή τη σελίδα εγώ πείστηκα ότι τα social media δεν είναι άξια μόνο για χλευασμό και trolling. O John Xanth είναι ένας μικρός θεός και από εμάς στους Ixpapalotl έχει άπειρο respect και τον αγαπάμε πάρα πολύ γι αυτά που έχει κάνει για την Death/Grind σκηνή στη χώρα, πέρα από τη σελίδα, ο θεός έχει διοργανώσει 2 συλλογές και 2 φεστιβάλ αφιλοκερδώς. Εμένα πάντως το όνειρο μου είναι καλοκαιρινό open air festival σε κανα νησί. Πρέπει να κανονίσει ο John και ο Kreas από ATXXX να μας καλέσουν να πάμε για camping στην Κεφαλλονιά και γρήγορα!

Ποιο θα ήταν το ιδανικό live show για τους Ixpapalotl;

Το Greek Death/Grind Scene Summer Festival στην Κεφαλλονιά.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τη μπάντα;

Αυτή τη στιγμή συνθέτουμε καινούργια κομμάτια με το νέο μας κιθαρίστα, τον Jimmy Drake, ο οποίος εκτός από κολλητός φίλος από πολύ παλιά, ήταν και πάντα πολύ κοντά στο συγκρότημα. Από κει και πέρα, σε λίγο καιρό θα είναι βγει το “official” cd του Corpse Republic από την Clean Head Productions το οποίο θα δίνουμε δωρεάν.

Ευχαριστώ πολύ. Κάποιες συμβουλές, προτάσεις ή προπαγάνδα που θα ‘θελες να προσθέσεις;

Θα κλείσω με προπαγάνδα από τους στίχους μας.

“We need to kill the shadow that kills us every day
And make sure it won’t rise again to strike us
from the fucking grave.”

Advertisements

Interview: EYEHATEGOD

Posted in Interviews on December 1, 2012 by m616

Ενάμισυ χρόνο μετά από το περσινό live καταφέραμε να ολοκληρώσουμε τελικά αυτή τη συνέντευξη. Το λάθος βέβαια ήταν δικό μου μιας και αποστάλθηκε σε περίοδο που η μπάντα έβγαινε σε περιοδεία. Οι EHG απέδειξαν ότι είναι κάτι παραπάνω από μπάντα. Αγγίζουν τα όρια μιας όποιας ιδέας, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται αυτό. Και εγώ δε μπορώ παρά να είμαι απόλυτα ευχαριστημένος που μπορώ να συνομιλώ με τόσο προσγειωμένους ανθρώπους. Απλά αξιολάτρευτοι. Θα το πω πολύ κλισέ. Παρακάτω, Michael Williams gave us the roses. Κάποιοι ίσως τον γνωρίζετε απλά ως Mike IΧ. Γουστέρνουμε…

e333

Θα πρέπει να τονίσω το γεγονός, χωρίς να φλυαρώ καθόλου, ότι είστε οι καλύτεροι τύποι εκεί έξω. Αυτό δεν είναι απλά η γνώμη μου αλλά η γενική εντύπωση των οπαδών σας μετά το live στην Αθήνα. Πιστεύεις ότι όλο αυτό το είδος συμπεριφοράς είναι μέρος της κουλτούρας και της καταγωγής σας ή απλά έτυχε πέντε αξιολάτρευτοι τύποι να συναντηθούν;

Ευχαριστώ φίλε. Είμαστε επίσης όλοι μας οπαδοί της μουσικής και θέλουμε να αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο σαν άνθρωπο, όχι σαν κάποια ξεχωριστή οντότητα τον καθένα, ούτε σαν μαλάκες rock stars απλά επειδή είναι μέλη μιας μεγάλης, παλιάς σκηνής. Όταν ήμουν παιδί κάθε φορά που μιλούσα ή έστελνα γράμματα σε μπάντες ήμουν απολύτως ενήμερος στο πως ενήργησαν προς το μέρος μου. Ήταν η underground σκηνή που μου έδειξε από νεαρή ηλικία ακόμα ότι οι τύποι πάνω στη σκηνή είναι ίδιοι με μας. Αυτοί που εξακολοθούσαν να πλασάρονται σαν μεγάλοι και ισχυροί απέτυχαν στο να γίνουν πιο προσωπικοί. Αλλά, έχοντας πει όλα αυτά, αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχεις τον χρόνο για να μιλήσεις στον καθένα ξεχωριστά, έτσι μερικοί ίσως νιώσουν αποκλεισμένοι παρ’ όλες τις προθέσεις σου. Και για να συνεχίσω την απάντηση στην ερώτησή σου, ΝΑΙ, είμαστε αξιολάτρευτοι.

Ποιες έιναι οι αναμνήσεις σας από εκείνη την εμφάνιση; Έχω να σου πω ότι οι οπαδοί σας ύμνησαν όλους, πίστεψε το. Έχω παρακολουθήσει πολλά live όλα αυτά τα χρόνια αλλά είχα ξεχάσει αυτό το νεανικό vibe που βγάλατε επί σκηνής.

Ήταν μια απίστευτη νύχτα για χάρη της κόλασης! Ήταν απλά καταπληκτικό. Το να γνωρίζεις τι περνά η πόλη σας και η χώρα σας γενικά εκείνο το διάστημα και εμείς να παίζουμε στη μέση όλων αυτών των συμβάντων. Γάμησέ τα, καλές στιγμές μέσα στην επανάσταση. Συναντήσαμε ΠΟΛΛΟΥΣ super cool τύπους και μιλήσαμε για την πολιτική της ΕΕ, για την ίδια την Ελλάδα, κι όλοι μας γίναμε καλύτεροι άνθρωποι μέσα απ’ αυτό. Μπορώ πραγματικά να πω ότι αγαπώ την Ελλάδα…

“Κάποτε προκαλούσες αντίσταση και ξεκινούσες καυγάδες. Τώρα θες απλά να επιβιώσεις.” Μήπως αυτό έχει αλλάξει τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στη σκηνή; Ρωτάω γιατί εμείς, στην Ελλάδα, είχαμε την ευλογία να σας δούμε μονάχα μια φορά στη σκηνή και σχετικά πρόσφατα. Θα έλεγα όμως ότι σαν εκτελεστές διατηρείτε τα επίπεδα κινδύνου πολύ υψηλά. Μπορείς να κάνεις μια σύντομη ανασκόπηση της ζωής σας πάνω στησκηνή; Έχει αλλάξει κάτι πραγματικά τώρα;

Ανασκόπηση της ζωής μας πάνω στη σκηνή; Αυτό είναι αδύνατο πιστεύω. Θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο για να γράψω κάτι τέτοιο. Προσωπικά, ποτέ δεν ξέρω τι πρόκειται να συμβεί επί σκηνής. Δεν παίζουμε εκ του ασφαλούς πάντως, αυτό είναι σίγουρο. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι σαν τις παλιές μέρες όπου θα προκαλούσα επιτηδευμένα σωματικές βλάβες στον εαυτό μου και τους οπαδούς. Εκείνα τα χρόνια ευχόμουν συχνά τον θάνατο αλλά ευτυχώς αυτές οι μέρες πέρασαν. Συνεχίζω να μη μπορώ να επικαλεστώ το πως αισθάνομαι επί σκηνής. Μερικές φορές ο πόνος είναι το μοναδικό πράγμα που σε σπρώχνει στο να μην τα παρατήσεις.

Σε έχει κυριεύσει καθόλου η ηλικία; Θυμάμαι ένα σωρό ανθρώπους να σου μιλούν μετά το live. Σε κάποια φάση στράφηκες στο μέρος μου και μου ζήτησες να σε σώσω απ’ αυτήν την κατάσταση. Θέλω να πω, ότι μου δίνετε την εντύπωση πως προτιμάτε περισσότερο να μιλήσετε με τους fans για το αγαπημένο σας Black Flag άλμπουμ παρά να κάθεστε απλά και να λαμβάνετε όλα τα θετικά σχόλια για το live που προηγήθηκε.

Ακριβώς! Είμαστε όλοι μας πολύ προσγειωμένοι. Δεν θέλουμε να ακούμε τους άλλους να μιλούν για εμάς. Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κόσμο, τα νέα, τις μπάντες που αγαπάμε…

Πώς είναι η ζωή σας, και γενικά τα πράγματα, τώρα στη Νέα Ορλεάνη;

Φανταστικά, πιστεύω. Η ζωή συνεχίζεται μέσα από διάφορες καταστάσεις (σ.σ.: συγκεκριμένα είπε “through the thick and thin”). Δεν είναι η κάθε μέρα ένα λαμπρό αστέρι αλλά πάντα ξεπερνάμε τις σκατοκαταστάσεις που συμβαίνουν.

Ο εθισμός σου στα ναρκωτικά έχει σταματήσει εδώ και πολύ καιρό. Διάβασα ότι αντιλαμβάνεσαι, μέσω της συγραφής, ότι όλη η νέα κατάσταση δεν διαστρέβλωσε τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Υπάρχουν άλλου είδους εθισμοί που κρατούν τον Mike IX σε φόρμα;

Ο εθισμός στα ναρκωτικά, ναι, αυτός έχει παύσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλουμε να περνάμε καλά μια στο τόσο με ορισμένες παράνομες ουσίες. Πρώτο απ’ όλα το αλκοόλ. Μπορείς μόνο να καταστρέψεις τον εαυτό σου με όλα αυτά τα χημικά εκτός αν δεν θέλεις ή η όλη κατάσταση βγει εκτός ελέγχου. Όμως επίσης δε μπορείς απλά να πεις ότι δεν είσαι διατεθιμένος να το ξανακάνεις. Εννοώ ότι ΜΠΟΡΕΙΣ αλλά γάμα το καλύτερα. Δεν πρόκειται να περιορίσω τον εαυτό μου όπως και να ‘χει.

Αν και τέτοια πράγματα προκύπτουν υποσυνείδητα, μπορείς να πεις πως ακριβώς κόλλησες τον ιο της γραφής;

Γράφω από τότε που ήμουν παιδί. Ξεκίνησα με φρικτούς στίχους για την punk rock σκηνή και κάποιες σύντομες ιστορίες με παράξενα σκηνικά αλλά δεν τα παράτησα. Λατρέυω την τέχνη της γραφής. Αγαπώ επίσης την ζωγραφική και άλλες μορφές τέχνης. Όλα αυτά συνδέονται.

Είναι τα κείμενά σου απόρροια προσωπικών εμπειριών ή σε επηρρεάζουν και εξωτερικά ερεθίσματα; Κάποτε είπες ότι το συμβάν με τον Katrina άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Επηρρέασε και τον τρόπο που γράφεις επίσης;

Όχι, όχι με συγκεκριμένο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά είδα φρικτά πράγματα εξαιτίας αυτής της καταιγίδας.

Η ταυτότητά σου ως συγγραφέας έρχεται σε αντίθεση με αυτή του frontman; Υπάρχουν δύο διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σου ή είναι το ίδιο πρόσωπο που μάχεται με ποικίλλους τρόπους;

Ούτε κατά διάνοια. Είμαι το ίδιο καταραμμένα ανθρώπινο βακτήριο μιας κοινωνίας ασχέτως με το τι κάνω κάθε στιγμή.

Οι EHG τι κάνουν; Πολλοί περιμένουν το επόμενο βήμα σας. Μην είστε τόσο άκαρδοι, καθάρθατα.

Εννοείς, τι έχουμε προγραμματίσει; Το Νοέμβριο του 2012 φέυγουμε για Αυστραλία, τότε έχουμε κάποια shows στο Brooklyn, NY στις Η.Π.Α. και τότε, υποθετικά μιλώντας, μπαίνουμε σε στούντιο ηχογράφησης. Έχω ένα μυστικό προγραμματισμένο για τις Η.Π.Α. τον Ιανουάριο αλλά δε μπορώ να πω κάτι ακόμα. Άκαρδοι; ΟΧΙ. Καθάρματα; ΝΑΙ!

Η καριέρα σου σαν δημοσιογράφος σε κρατά σε επαφή με πολλά νέα σχήματα. Έχεις ξεχωρίσει κάποια απ’ αυτές τις μπάντες;

Δεν το κάνω και πολύ συχνά αυτό πλέον, την rock δημοσιογραφία εννοώ. Μου αρέσει να κάνω κριτικές και συνεντεύξεις αλλά ως εκεί. Κάνω ένα διάλειμμα απ’ όλο αυτό εξαιρουμένου του ραδιοφωνικού μου show, Southern Nihilism Front στο http://www.coreofdestructionradio.com. Είναι τυχαίο όλο το σκηνικό και διαθέσιμο για download και θα ξανακάνω ένα σύντομα, μετά απ’ την περιοδεία. Όσον αφορά νέες μπάντες, δεν ακούω και πολλές απ’ αυτές. Οι Αυστριακοί I Exist είναι καλοί πάντως. Επίσης οι Salute, FUK, Midnight, Spits, Kriegshog, Classhole, Haarp, Die Slutzz, Pallbearer, Strong Intention, Bob Wayne, Warbeast, KillXLife, Wayward Drifters κ.α. Τις τελευταίες μέρες ζω σ’ ένα σοκάκι γεμάτο βινύλια γι’ αυτό δεν είμαι και πολύ πρόθυμος για τα νεότερα συγκροτήματα του 2012.

Πρότεινε μερικούς δίσκους που πιστεύεις πως κάθε οπαδός οφείλει να έχει.

Το Young Loud and Snotty των Dead Boys, το LP των Germs, το split των Void, όλα από Black Sabbath, όλα από Black Flag.

Πότε θα μας ξανάρθετε; Αν νομίζεις ότι δεν θα μας αρέσει η απάντηση, τότε μην απαντάς καθόλου.

Μάλλον δεν θα σας αρέσει και πολύ η απάντηση. Η απλή και ειλικρινής αλήθεια είναι αυτή: δεν ξέρουμε ακόμα. Ωστόσο, όλους εσάς τους υπέροχους τύπους σας έχουμε ΣΙΓΟΥΡΑ μέσα στα σχέδια μας.

Εύχομαι τα καλύτερα για σένα, την οικογένεια σου, την οικογένεια φίλων σου. Να’ σαι πάντα ευλογημένος και σ’ ευχαριστώ που σπατάλησες τον πολύτιμο χρόνο σ’ όλο αυτό.

Εγώ ευχαριστώ εσένα. Να τσεκάρεις τον προφορικό λόγο μου και τις άλλες μπάντες που συμμετέχω: The Guilt of…, Outlaw Order, Arson Athem, κ.ο.κ.

Interview: Nocturnal Vomit

Posted in Interviews on October 2, 2012 by m616

Αυτή η συνέντευξη έχει τον τόνο και το χρώμα του old school. Τα πάντα οφείλουν να είναι old school εδώ. Ακόμα και στη φωτογραφία της μπάντας ακριβώς από κάτω δεν φιγουράρουν τα τωρινά μέλη της. Είναι όμως old school και στα αριστερά του κάδρου φιλοξενεί και τον Ισαάκ (πρώην drummer, ιδρυτικό μέλος) ο οποίος και μας παραχώρησε τα παρακάτω ειλικρινή λόγια απτόητα. Πάντα έτσι…

Nocturnal+Vomit

Καλησπέρα. Έχω μπερδευτεί λίγο. Τελικά είσαι ή όχι μόνιμο μέλος των Nocturnal Vomit;

Γεια σου Μίλτο. Όλα καλά φίλε μου. Λοιπόν είμαι εκτός μπάντας εδώ και ένα χρόνο. Η απόφαση ήταν δική μου δίχως να υπάρχουν προστριβές ή προβλήματα με τα παιδιά στο γκρουπ. Απλά ήταν κάποιες προσωπικές αποφάσεις. Αλλά η φάση είναι ότι εγώ ακόμη κάνω promotion, δίνω συνεντεύξεις, distribution και σχέδια για μελλοντικές κυκλοφορίες των Nocturnal Vomit. Φυσικά κινώ ακόμη τα νήματα πίσω από τη μπάντα.

Έχουν περάσει πολλά άτομα απ’ τις τάξεις της μπάντας. Θεωρείς ότι πλέον βρήκατε τον κατάλληλο πυρήνα;

Ναι, έχουν περάσει κάποια άτομα στη μπάντα, μόνο κιθαρίστες, πέρα της αποχώρησής μου. Όσο για τα πολύ πρώιμα μέλη υπήρχαν όταν ήμουν Αυστραλία και ξεκίνησα εκεί τη μπάντα. Μετά από λιγότερο από δυο χρόνια ήρθα Ελλάδα και συνέχισα τη φάση οπότε λογικό να μη μπορούν να ακολουθήσουν. Όλοι οι κιθαρίστες μας έφυγαν με κάποιο σκοπό, λόγω οικογενειακής υποχρέωσης κτλ., όπως ο Βασίλης – ακόμη ένας αληθινός αδερφός μας. Ο μόνος κιθαρίστας που ήταν χάσιμο χρόνου και γενικώς αλλαζονικό άτομο, ζηλιάρης, εγωιστής, προκατελλειμένος ήταν ο Kleanthis Necrofiend (Heptameron). Το άτομο αυτό ήταν εφιάλτης για το γκρουπ και ευτυχώς έφυγε ή μάλλον του ‘παμε εμείς να φύγει, με καλό τρόπο. Το άλμπουμ Cursed Relics γράφτηκε και ηχογραφήθηκε σχεδόν όλο από τον Θωμά, μετά τον Κολόζη και μετά εμένα. Ο Θωμάς εκτός από όλη τη μουσική που έγραψε και όλες τις κιθάρες που έπαιξε, ανέλαβε για πρώτη φορά τα lead φωνητικά στο γκρουπ. Σε όλες τις παλιές κυκλοφορίες μας εγώ και ο Κολόζης κάναμε φωνές, ο Θωμάς έκανε κάτι backing vocals. Νομίζω ότι αυτή η σύνθεση (unholy trinity) είναι ότι καλύτερο είχαν ποτέ οι Nocturnal Vomit. Είμαστε μια φωνή, μια γροθιά, μια σκέψη, μια πράξη συντονισμένη, και ξέρουμε τόσα χρόνια τι θέλουμε και τι όχι. Πολύ απλά…

Όλες αυτές οι αλλαγές στα μέλη ήταν και ο λόγος που καθυστερήσατε τόσο να κυκλοφορήσετε το πρώτο full-length;

Όχι, δεν θα το έλεγα. Όσο για το ντεμπούτο μας, κυκλοφόρησε μετά από 11 χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια όμως κυκλοφορήσαμε demos και μερικά Eps. Το θεωρούμε το απόλυτο στο underground. Θέλαμε σιγά σιγά να μας μάθει ο κόσμος και να υπάρχει ανάλογη εξέλιξη στα κομμάτια μας. Κοίτα, αν ηχογραφούσαμε το άλμπουμ πριν από 4 ή 5 χρόνια δεν θα είχε καμιά σχέση με το παρόν ύφος του Cursed Relics. Τραγούδια όπως τα Sacrosanct και Cursed Relics είναι τραγούδια που παίζουμε από το 2005. Απλώς συνέχεια τα αλλάζαμε και τα τροποποιούσαμε. Ποιος είναι ο λόγος να βιαστούμε να βγάλουμε ένα άλμπουμ αν δεν είμαστε 100% έτοιμοι; Εξάλλου έχουμε πλέον βαρεθεί τις μπάντες τύπου production line bands που κάθε ένα με δύο χρόνια σου σκάνε και καινούργιο δίσκο. Επίσης αυτοί που είναι σοβαρά και αφοσιωμένα άτομα στο underground ξέρουν εδώ και χρόνια τι έχουμε βγάλει, σε πολλά distros (μεγάλα και μικρά) πουλούσαν το υλικό μας και έχω δώσει πάνω από 30 συνεντεύξεις σε u/g zines. Οι περισσότεροι μας μάθανε πρόσφατα εξαιτίας του δίσκου και κάποιων live που έκανε η μπάντα. Πάρε παράδειγμα τους Sadistic Intent. Απ’ το 1991 μιλούν για το “Second Coming”, έχουμε τέλη 2012 κι ακόμη δεν έκαναν κάτι. Άρα υπάρχουν χειρότεροι από εμάς στην αργοπορία.

Μου διέφυγαν τα συγχαρητήρια για το δίσκο. Τα εύσημα δίνονται προφανώς στον Θωμά που έγραψε όλη τη μουσική του άλμπουμ. Παρ’ όλα αυτά πόσο μετράει για σας η συνολίκη σύλληψη και μεταφορά ιδεών ενός μόνο ατόμου απ’ τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας;

Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα λόγια σου! Όπως προανέφερα, ο Θωμάς έγραψε όλη τη μουσική μέσω του νοσηρού μυαλού του. Horns up! Ξαναλέω, δίχως να φανώ αλλαζόνας, ο Θωμάς έχει πολύ μεγάλο ταλέντο και ο τρόπος παιξίματος του είναι ένας συνδυασμός old school υλικού με τέχνη και πάθος. Δε νομίζω να υπάρχουν πολλοί τέτοιοι εκεί έξω σήμερα όσον αφορά την Ελλάδα και ειδικά από Θεσσαλονίκη αμφιβάλλω πλήρως και το λέω ευθέως. Ο θωμάς έγραψε τη μουσική αλλά και εμείς (εγώ και ο Κολόζης) ήρθαμε με δικές μας ιδέες σε ρυθμούς, tempos, effects κτλ. Ακόμα και αυτές οι μικρές λεπτομέρειες κάνανε τη ΜΕΓΑΛΗ διαφορά. Όλοι βάλαμε το χεράκι μας, όλοι δουλέψαμε σκληρά πάνω στο άλμπουμ αυτό. Πάντα είμαι υπερ της συνεργασίας, δεν είμαι υπέρ του ατομισμού, διότι όσο καλός και να’ ναι ο άλλος σε κάτι, κάπου θα ‘χει ένα αδύνατο σημείο ή θα κάνει κάποιο λάθος στο οποίο οι άλλοι, ύστερα από τη σχετική παρατήρηση, θα δώσουν μια πιο ευρεία ιδέα. Έτσι το βλέπω δεοντολογικά.

Είναι εμφανές ότι ασχολείστε με το ευθυτενές death metal και το μυστήριο ύφος του ιδιώματος. Εγώ φαντάζομαι, ας πούμε, τη μπάντα κάτι περισσότερο από μια ομάδα ανθρώπων που απλά παίζουν μουσική. Κατά πόσο ισχύει αυτό;

Κοίτα, εγώ προσωπικά σαν Ισαάκ, είμαι 38 ετών και ασχολούμαι με το metal απ’ το 1988. Με το underground απ’ το 1992 ασταμάτητα. Μεγάλωσα σε εποχές όπου λάμβανα demos μπαντών όπως οι ANCIENT RITES, DARK TRANQUILLITY, ABSU, ROTTING CHRIST, IMPALED NAZARENE,CORPSE MOLESTATION, SIGGILUM DIABOLI, THE BLACK, CREMATION κ.α. Καταλαβαίνεις…. Γενικώς έχω μια μεγάλη κι ευρεία γνώση στη μουσική του black/death metal. Αλλά και για μένα πρόκειται για τρόπο ζωής, ιδεολογία, δεν είναι ένα στερεότυπο ή γραφικό, ξέχνα το. Είναι το πάθος που μπολιάζεται μες στην ψυχή σου και το μετατρέπεις σε αρνητική δύναμη για να κρατάς την ισορροπία μεταξύ χάους και τάξης. Δεν είμαστε τρεις χαζομαλλιάδες ή τρεις φαλάκρες με μούσια και tattoos που παίζουν brutal και όλα καλά. Normal humans, fuck it. Όχι για μένα.

Πόσο δύσκολο είναι μες στην ελληνική πραγματικότητα να αφιερώσεις μέρος του εαυτού σου για τη δημιουργία μιας τέτοιας κατάστασης; Και δεν εννοώ μόνο τους δίσκους μιας μπάντας, αλλά και τις ζωντανές εμφανίσεις, τις πρόβες και ότι άλλο συμβαίνει μες στα πλαίσια μιας μπάντας. Εσείς δεν είστε και πιτσιρικάδες.

Οι Nocturnal Vomit εδώ και κανά δυο χρόνια είναι ένα πιο domestic (ντόπιο) γκρουπ. Εδώ και πολλά χρόνια είχαμε στενούς κύκλους με λίγα άτομα από Ελλάδα διότι δεν χρειαζόμασταν το support τους. Φυσικά ούτε αυτοί μας υποστήριξαν. Πέρα από το να ζητούν free υλικό, τίποτα παραπάνω. Αυτα δεν τα μπορώ, ούτε τα ανέχομαι. Δουλέψαμε πολύ σκληρά για να φτάσουμε εδώ. Είμαστε μια 100% underground μπάντα χωρίς να γλείφουμε και χωρίς να είμαστε οι “συμπαθούντες”. Δεν με ένοιαξε ποτέ αυτό. Είμαστε σε ένα κύκλο με λίγες ελληνικές μπάντες όπως οι HIEROPHANTS DESCENT, GO ATVOMIT, EMBRACE OF THORNS, NECROVOROUS, UNHOLY ARCHANGEL, CRUCIFICTION, IMPURE WORSHIP, ATAVISM, CHAOS BAPHOMET, DEAD CONGREGATION, RESURGENCY. Παρ’ όλο που οι Nocturnal Vomit ξεκίνησαν τον 21ο αιώνα, η αρχή έγινε με πρόβες σε studios, ηχογραφήσεις, γράμματα φουλ, tape trading, zines, flyers κ.ο.κ. Όσο για τα live που λες, υπάρχουμε 11 χρόνια, έχουμε παίξει μόνο σε τέσσερα, τρία εκ των οποίων μες στο 2012. Το πρώτο live στο οποίο έπαιξα για μοναδική φορά τύμπανα ήταν στις 27 Νοεμβριού του 2010. Προσωπικά, μισώ πάρα πολύ τα live shows, δεν μου λένε κάτι. Όμως ήταν θέληση των παιδιών και το καταλαβαίνω απόλυτα. Πάντα έλεγα πως οι BATHORY, DARKTHRONE, NECROMANTIA ήταν non-live groups και τα κατάφεραν πολύ καλά, μέχρι και να γίνουν γνωστοί. Όπως το δει ο καθένας.

Όσον αφορά τους στίχους του δίσκου, όσοι είχατε συμμετοχή καταφέρατε να κινηθείτε σε ίδιο μοτίβο. Παρ’ ότι, όμως, αυτοί πηγάζουν απ’ τη σφαίρα του φανταστικού, προφανώς κρύβουν κάποια νοήματα για σας. Διαφορετικά δεν θα αφιερώνατε π.χ. τραγούδι στον Johnny the Trooper. Θες να μας μιλήσεις γι’ αυτό;

Στο άλμπουμ έγραψα στίχους σε δύο κομμάτια. Τα Herald of Doom και Function of Abominations (σ.σ.: τραγουδάρα ανελέητη). Φυσικά, έχουν μια πολύ δυνατή επιρροή από Lovecraft (Κθούλου μυθολογία). Έχω μια μεγάλη ψύχωση με Lovecraft άρα ήταν λογικό. Τρία τραγούδια γράφτηκαν από τον Θωμά και ένα από τον φίλο μας τον Τσάλλο. Για μας, και ιδιαίτερα για μένα, τόσο η μουσικκή όσο και οι στίχοι πάνε μαζί, πρέπει να είναι μαζί, να είναι συμπαγή και να ταιριάζουν απόλυτα. Είναι σαν ένα φυτό, μια τέλεια φωτοσύνθεση μέσω του ήλιου. Έτσι και με εμάς. Δώσαμε μεγάλη έμφαση στους στίχους και θέλαμε κάτι σοβαρό και πιο προσωπικό. Όχι κλισέ στίχους όπως γράφουν τα περισσότερα άσχετα groups. Ποιος έχει ανάγκη να διαβάσει στίχους που μιλούν για ξεπαρθενιασμένες καλόγριες και παλουκωμένους ιερείς; Μήπως να γράφουμε για πτώματα και για το πολιτικό σύστημα; Όσο κάποιος πιτσιρικάς ζητάει μια μπλούζα Cradle of Filth ή Dimmu Borgir, κάπως έτσι… Όσο για το αφιέρωμα στον Johnny the Trooper, όσο και να σου φανεί παράξενο, δεν ξέρω καν ποιος το αφιέρωσε σε ποιον. Ειλικρινά δεν ξέρω. Όταν πήρα το CD στα χέρια μου το διάβασα και αναρωτήθηκα ποιος είναι. Ξέχασα να ρωτήσω τα παιδιά. Μάλλον κανένας γνωστός ή φίλος τους, I dunno…

Είχα παρευρεθεί πρόσφατα στο live που δώσατε στην Αθήνα με τους Sadistic Intent και Dead Congregation. Μάλιστα, έλεγα σε κάτι γνώστους ότι η εποχή αυτή σας αδικεί σαν μπάντα και πως αν αυτά τα τραγούδια είχαν κυκλοφορήσει στα mid-90s όλοι θα τα αντιμετώπιζαν ως anthems του ακραίου ήχου. Πιστεύεις ότι υπάρχει αληθινό ενδιαφέρον στις μέρες μας για το αληθινό είδος που παίζετε;

Έχεις απόλυτο δίκιο. Το Cursed Relics είναι ένα άλμπουμ φοβερό, με πολλές ιδέες. Και ξέρεις, δεν είμαι άτομο που κάνει συχνά αυτοκριτική, ούτε γίνομαι αλλαζόνας. Ας το κρίνουν οι οπαδοί μας που είτε το έχουν ήδη ακούσει είτε πρόκειται να το ακούσουν. Δεν είναι απλά ένα άλμπουμ με καλή παραγωγή. Έχει συναίσθημα, είναι σκοτεινό, απόκρυφο, πιασάρικο, έχει ατμόσφαιρα. Είναι ένα METAL άλμπουμ που συνδυάζει πολλά μα είναι συνάμα προσωπικό και θυμίζει Nocturnal Vomit. Φυσικά έχουμε επιρροές από ASPHYX, PESTILENCE, CELTIC FROST, POSSESSED, OBITUARY (old), MORGOTH, NECROVORE, SARCOFAGO, EXPULSER… Θα μπορούσα να το κατατάξω στη λίστα με θρυλικούς δίσκους του extreme metal όσον αφορά πάντα το ιδίωμα του death/black. Μπορεί, λίγο πολύ, να είμαστε αναχρονιστικοί, αλλά αυτό είναι το metal με το οποίο μεγαλώσαμε, που μας αρέσει και που αναπαράγουμε για χρόνια. Ξέρουμε ότι δεν είμαστε η πιο τεχνική μπάντα, ούτε η πιο γρήγορη, η πιο brutal, η πιο καθαρή. Άσε τους άλλους να τα κάνουν αυτά. Ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, βλέπεις τα αποτελέσματά τους. Σε 1 εως 3 χρόνια έχουν ξεχαστεί. Brutal μπάντες υποστηρίζονται από μεγάλες εταιρίες και μετά από λίγο, the end. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρω ονόματα. Κοιτάξτε μόνο ελληνικές μπάντες όπως τους ROTTING CHRIST, NECROMANTIA, VARATHRON, THOU ART LORD και μερικές ακόμη. Και μετά από 200 χρόνια θα τους θυμούνται. Μέχρι και σήμερα άτομα από Περού, Βραζιλία, Μαλαισία, Σινγκαπούρη, Αργεντινή, Κολομβία μου ζητούν να τους γράψω υλικό τους. Αυτό τα λέει όλα. Τέλος, να απαντήσω στο ερώτημά σου για το αν υπάρχει ενδιαφέρον για το old school. Όχι και τόσο. Πάλι είναι στη μόδα το trendy brutal bubble gum death/grind metal. Τα σχήματα της Unicef/Salvation Army, τι να πω… Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αναβίωση του old school death metal αλλά είναι κάτι γραφικό. Πάλι θα κάνει τον κύκλο του και θα ξεχαστεί. Όπως ξέρουμε, τα πάντα κάτω από τον ήλιο φτάνουν σε ένα τέλος.

Ο Θωμάς έχει κλέψει καθόλου DNA απ’ τον John Tardy; Ομολόγησε!

Χαχαχαχα… Καλύτερα ρώτησε τον ίδιο. Κοίτα, η φάση με τη φωνή του Θωμά είναι ότι του βγαίνει έτσι, δεν το κάνει επίτηδες. Και φυσικά θέλω να κάνω μια παρατήρηση. Μου κάνουν πολλοί, μα πάρα πολλοί, σχόλια για το ότι η φωνή του θυμίζει πολύ αυτή του Martin van Drunnen. OK, έτσι είναι, αλλά όπως είπα πριν, έτσι του βγαίνει. Και κάτι πολύ σημαντικό, αυτή η χροιά δε μπορεί να βγει από τον καθένα ενώ ένα πολύ τυπικό guttural ala SUFFOCATION/INCANTATION δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο (σ.σ.: εδώ διαφωνώ, Ισαάκ). Και κάτι ακόμη. Ας μου πουν μερικοί πόσοι τραγουδούν ή έχουν τραγουδήσει στη χροιά του Drunnen και πόσοι στην τυπική death metal φωνή ala INCANTATION, UNLEASHED, SUFFOCATION και άπειρα ακόμη σχήματα. Ειδικά εδώ, Ελλάδα, δε νομίζω. Αμφιβάλλω πως ελληνικές μπάντες τραγουδούν μ’ αυτήν την ιδιαιτερότητα, ίσως λόγω προφοράς και τονισμού. Πριν 20 χρόνια το 98% των ελληνικών μπαντών τραγουδούσαν αυτό το βλαχο-brutal ala ROTTING CHRIST και VARATHRON. Χαχαχαχαχα….

Τελείως απενεχοποιημένα και με το χέρι στην καρδιά, θέλω να μου μιλήσεις για την ελληνική σκηνή και πως βλέπεις εσύ την παρούσα κατάστασή της αλλά και την εξέλιξή της.

Όσο για την ελληνική σκηνή που με ρωτάς, για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν την ακολούθησα από το 1995 και έπειτα. Πολύ ελάχιστες μπάντες. Πρέπει να ομολογήσω ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άνοδος μερικών (ελάχιστων) σοβαρών μπαντών που εκτός απ’ το ότι γράφουν καλή μουσική είναι και αφοσιωμένα άτομα, όχι βλαμμένα μουλάρια. Ανέφερα πριν μερικά τωρινά ελληνικά groups στα οποία κάνω support και μου αρέσουν. Τουλάχιστον έυχομαι να μεγαλώσει η ελληνική σκηνη και να δημιουργήσει ταλέντα. Ως γνωστόν, εδώ έχουμε περισσότερους followers παρά leaders. Έτσι είναι.

Βγάζοντας μια τέτοια δισκάρα όπως το Cursed Relics, δε μπορεί παρά να είστε άτομα με γούστο. Θα μοιραστείς μαζί μας τους 5 αγαπημένους σου δίσκους λέγοντας λίγα λόγια για τον καθένα απ’ αυτούς;

Τώρα μου κάνεις την πιο δύσκολη και απαράδεκτη ερώτηση. Το λέω αυτό γιατί ένα άτομο με γούστο, όπως με αποκαλείς, αδυνατεί να διαλέξει μόνο πέντε. Τι να πω; Λοιπόν…

CELTIC FROST – Morbid Tales
Εδώ ξεκίνησαν όλα. Όταν ακους αυτά τα σκοτεινά και πιασάρικα riffs με το πρώτο άκουσμα γίνεσαι οπαδός τους. Αυτό είναι που λείπει σήμερα στις νέες μπάντες. Και το ΤΟΝΙΖΩ. Μπορεί σήμερα τα πιο πολλά groups να έχουν τεχνική, δέσιμο, παραγωγή καλή, brutal-ιες αλλά ΚΑΤΙ λείπει. Οι Frosts με ελάχιστη τεχνική μπόρεσαν να κάνουν το σύμπαν να ταρακουνηθεί. Αυτό θέλω κι ε΄γω με τους Nocturnal Vomit. Δεν χρειάζονται 27 αλλαγές το λεπτό, no way. Μέχρι και σήμερα, η φωνή του Tom Warrior είναι η πιο ψυχωτική και με πορώνει το ίδιο ύστερα από 24 χρόνια, όταν και τους πρωτάκουσα.

AUTOPSY – Mental Funeral
Τι να πω; Σήμερα έχουν γίνει και λίγο μόδα. Με αυτό το άλμπουμ αντιμετωπίζουμε ότι πιο σάπιο και ανίερο. Τρομερές οι επιρροές τους από TROUBLE και BLACK SABBATH. Κάποια ψυχεδελικά σημεία σε ταξιδεύουν σε άλλο πλανήτη. Ένα άλμπουμ όχι για πολλούς. Τα solos των Danny Corales και Eric Cutler ΣΠΕΡΝΟΥΝ!

SEPULTURA – Morbid Visions
Η μπάντα αυτή είναι μια ζωή πολύ πετυχημένη εδώ, Ελλάδα. Ειδικά με τους δίσκους τους Beneath the Remains και Arise είχαν μπει στο top-40. Για μένα είναι απλά ΟΚ σαν δίσκοι. Το Morbid Visions όμως είναι ένα άλμπουμ με τόση λύσσα και πόρωση. Η φωνή του Max βγαίνει κατευθείαν μέσα από πηγάδι. Τα drums, ειδικά το snare, είναι που με πορώνουν, με εκείνον τον ξερό ήχο. Γενικώς έχω πολύ μεγάλη επιρροή από τα παλιά Βραζιλιάνικα groups όσον αφορά το παίξιμο στα τύμπανα. Για το 1986 αλλά ακόμη και για σήμερα αυτός ο δίσκος είναι αξεπέραστος και κάνει σκόνη πολλές σημερινές μπάντες.

POSSESSED – Seven Churches
Τι να πώ εδώ; Ο πατέρας του death metal είναι ο Becerra και Σία. Ότι πιο ανίερο, μαύρο, αποκρουστικό βρίσκεται σε αυτό το άλμπουμ. Ταυτόχρονα όμως ήξεραν να παίζουν μουσική. Γενικώς, η φωνή, οι κιθάρες, τα τύμπανα είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει. Για μένα αυτό θα πει DEATH FUCKING METAL.

DEATH – Leprosy
Σίγουρα. Και ποιον δεν έχει επηρρεάσει ο Chuck Schuldiner; Αυτό το άλμπουμ τα έχει όλα. Παίξιμο, ιδέες, solos, φωνή, τα πάντα. Είναι ο τέλειος δίσκος, no doubt. All time classic! Δε νομίζω πως χρειάζονται περαιτέρω λόγια ή σχόλια για τον δίσκο αυτό.

Είναι νωρίς να μιλήσουμε για νέο υλικό της μπάντας; Σε τι στάδια βρίσκεστε αυτόν το καιρό σαν συγκρότημα;

Όπως ανέφερα στην πρώτη κιόλας ερώτησή σου, δεν παίζω πια στη μπάντα αλλά σίγουρα ενημερώνομαι για τα νέα της. Για την ώρα η μπάντα έχει μπει στον πάγο. Η τελευταία δραστηριότητά της ήταν το live στην Αθήνα στις 02/09/2012 παρέα με SADISTIC INTENT και DEAD CONGREGATION. Που και που, όταν τυχαίνει κάποιο καλό live, η μπάντα είναι διαθέσιμη. Όσον αφορά νέο υλικό, πρόβες και ηχογραφήσεις, δεν υπάρχει τίποτα ακόμη. Έχουν να γράψουν πάνω από τρία χρόνια νέο τραγούδι και δεν ξέρω αν θα συνεχίσουν ή όχι ή αν απλά υπάρχουν. Οι Nocturnal Vomit ήταν αυτόνομοι και η κατάσταση γύρω από το γκρουπ ήταν πάντα λίγο περίεργη.

Κλείνεις όπως θέλεις εσύ τη συνέντευξη. Σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που διέθεσες. Να είστε όλοι σας καλά.

Ευχαριστώ πολύ Μίλτο, για τη συνέντευξη και το support σου στους Nocturnal Vomit. Και φυσικά που δουλεύεις σκληρά σε αυτό που κάνεις. Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο hail σε όσους αγόρασαν το άλμπουμ μας και που έκαναν ή συνεχίζουν να μας κάνουν support. Thanx for all. Into cold darkness!

Interview: White Lung

Posted in Interviews on August 2, 2012 by m616

0eb16dd57100e3e381e8a6fb718c857c-f1cb87e163c45fc9d8255977dd260caaΉμουν στο τσακ να μην αναρτήσω τη συγκεκριμένη συνέντευξη. Δεν ξέρω τους White Lung προσωπικά. Δεν ξέρω πόσο επαναστάτες είναι ή γιατί έχουν διαλέξει να παίξουν μουσική (και ιδιαίτερα punk). Το μόνο που γνωρίζω σίγουρα γι’ αυτούς είναι ότι φέτος έβγαλαν μια δισκάρα. Βέβαια, όποτε προκύψει θέμα κοινωνικότητας σαν τον για-τον-πούτσο ωχαδερφισμό της frontwoman τους, Mish Way, με την οποία και μίλησα τότε αρχίζω να αποκτώ πρόβλημα. Η Way λοιπόν σε ένα διαγωνισμό βαρεμάρας ή “αντί”- στάσης με τον ίδιο της τον εαυτό ίσα που κατάφερε να φτύσει δυό λέξεις από δω κι από κει. «Ευχαριστώ πολύ», απαντάει μετά τα συγχαρίκια μου για το νέο τους δίσκο. Όσο για τους συμπατριώτες τους Burning Love η Way το μουγγώνει. Να υποθέσω ότι ίσως και να μην τους ξέρει. Κι εγώ δεν γνώριζα τη μπάντα της μέχρι το φετινό τους αριστούργημα. Άραγε όλο αυτό το punk ολοκαύτωμα έτυχε ή είναι όντως το σήμα κατατεθέν της μπάντας; «Σ’ αυτόν το δίσκο μεγαλώσαμε όπως οφείλει να μεγαλώνει μια μπάντα σε κάθε δίσκο. Είναι απλώς ο τρόπος που γράφουμε. Πάντα είμασταν μια μπάντα που πιστεύει στα σύντομα, γρήγορα μουσικά sets. Μας κάνει εντύπωση πως φτάσαμε τα 20 λεπτά στο νέο δίσκο.Δε νομίζω άλλωστε ότι είμαστε ικανοί να γράψουμε τραγούδια που να ξεπερνούν τα 2,5 λεπτά σε διάρκεια.» Και τι θα ωθούσε τρεις γυναίκες να εκφραστούν τόσο επιθετικά; Ο Kenneth (κιθάρα και μοναδικό αρσενικό μέλος της μπάντας) πως τα βγάζει πέρα με τρία θηλυκά; «Δεν έχω καμιά ιδέα για το πως μας αντιμετωπίζει ο Kenny. Είναι ένας άγιος με σπονδυλική στήλη οπότε ξέρει πως να εξισορροπεί την υπομονή με την ανάγκη του να είναι λίγο ξερόλας, κάτι το οποίο σέβομαι απόλυτα.»Ναι αλλά τι γίνεται με το πρώτο σκέλος της ερώτησης; «Το ότι εκφράζομαι επιθετικά δεν είναι κάτι που γίνεται συνειδητά. Απλώς έτσι λειτουργούν τα πράγματα για μένα. Δεν είμαι η καλύτερη τραγουδίστρια στον κόσμο αλλά μπορώ να παίζω ζωντανά κι αυτό λειτουργεί τελείως καθαρτικά για μένα.» Κοιτάζοντας το σαν τρίτοι, θεωρούν ότι ο νέος τους δίσκος είναι καλύτερος απ’ το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Τι πρόοδο έχουν κάνει όσον αφορά τις συνθέσεις; «Ναι, το It’s the Evil φτιάχτηκε σε μια περίοδο που ήμασταν πολύ πράσινοι (σ.σ.: είπε green συγκεκριμένα). Ήμασταν στην διαδικασία του να γνωρίστουμε ο ένας με τον άλλον σαν συνθέτες. Τώρα πλέον καταλαβαινόμαστε λίγο καλύτερα, συνεπώς το παίξιμό μας είναι πιο συνεκτικό.» Η μπάντα σχηματίστηκε προφανώς λόγω της αγάπης τους για τη μουσική. Στο ερώτημα αν, εκτός της μουσικής, υπάρχουν συγκεκριμένα ζητήματα που θα ήθελαν να θίξουν, δεν πήρα ποτέ απάντηση. Παρ’ όλα αυτα, λέει η Mish: «Όλοι θα έπρεπε να έχουν στην κατοχή τους από έναν τουλάχιστον δίσκο των Wipers», εξηγώντας τις επιρροές της μπάντας. Το περίεργο εξώφυλλο του δίσκου από που εμπνέεται άραγε και τι να απεικονίζει; «Το εξώφυλλο το σχεδίασε ο Justin Gradin, όπως και στο πρώτο μας LP. Έχει και μια δική του μπάντα, λέγονται Random Cuts.» Μάλιστα. Όσο για τις περιοδείες; Υπάρχει κάποια στα άμεσα σχέδια της μπάντας; Πως να αντιμετωπίζουν τη ζωή στο δρόμο οι White Lung; «Μόλις γυρίσαμε σπίτι μετά από μια μεγάλη περιοδεία. Θα κάνουμε κάποια shows παρεά με τους The Men και τους Ceremony νωρίς τον Σεπτέμβριο. Μετά θα θερίσουμε στο Rifflandia (φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στη Βρετανική Κολούμβια – δυτικές επαρχείες του Καναδά) κι ύστερα θα περιοδεύσουμε στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχουν και κάποια επιπλέον σχέδια για περιοδείες που είναι στα σκαριά ακόμα.» Οι White Lung όμως καταφέρνουν να ζήσουν από τη μουσική τους; Αν όχι, πως συνδυάζουν το πρόγραμμα της μπάντας με τις καθημερινές δουλειές τους; «Πρέπει να βγάλουμε λεφτά. Με τη μουσική δεν βγάζεις λεφτά. Όλοι μας έχουμε καθημερινές δουλειές.» Χαίρω πολύ αλλά δεν λύθηκε η απορία μου. Κάπου εδώ είπα να την ευχαριστήσω (σαν ευγενικός μαλάκας που είμαι) για όσο χρόνο ξόδεψε. Ούτως ή άλλως η ριζοσπαστική φύση της δεν της επέτρεπε να προσθέσει ούτε ένα “καληνύχτα” για το τέλος. Πόσο μάλλον κάποιο μήνυμα για όποιον οπαδό τους ή μια ταπεινή αυτο-προβολή…

Interview: Ruined Families

Posted in Interviews on September 4, 2011 by m616

rf-logoΜπάντα: Ruined Families
Blogspot | Facebook | MySpace
Συνέντευξη με τον Τάκη (φωνητικά, στίχοι)
Ημερονηνία συνέντευξης: 13 / 05 / 2011

Αν και έχω διαβάσει ήδη για μερικές από τις μουσικές επιρροές σας, θα ήθελα να μου αναφέρετε αυτές που συγκροτούν τον ήχο των Ruined Families.

Η κύρια και μεγαλύτερη επιρροή για μας είναι η αμοιβαία σχέση μεταξύ μας. Πάνω απ’ όλα, έχουμε μια πολύ ωραία σχέση και το διαρκώς εξελισσόμενο περιβάλλον που δημιουργούμε ο ένας με τον άλλον αλλά και ως μονάδες είναι ο κύριος τόπος της επιρροής για το συγκρότημα στο σύνολό του. Πέρα απ’ αυτό, οι μουσικές μας επιρροές είναι αρκετά ποικίλες. Μας αρέσουν πράγματα σαν τους Born Against, Acme, My Bloody Valentine, Unbroken, Ampere, The Jesus Lizard, Darkthrone και Interpol. Οι Nirvana παίζουν σημαντικό ρόλο στον ήχο μας επίσης.

Θα ξεκινήσω με τους στίχους που μου άρεσαν πάρα πολύ. Γουστάρω κάποια άμεσα μηνύματα που προκύπτουν με την ανάγνωση τους (σε μένα τουλάχιστον). Πιστεύετε ότι οι νέοι βαδίζουν μόνοι;

Νομίζω ότι οι στίχοι μου είναι πολύ προσωπικοί, αλλά οι άλλοι μπορούν να εκφράζονται και να τους ερμηνεύουν με δικό τους τρόπο, πράγμα που είναι καλό. Πιστεύω πως ο άνθρωπος της εποχής μας ζει μόνος μέσα σε μια καλοφτιαγμένη κοινωνία μη δουλεμένων σχέσεων και κοινωνικών κύκλων. Οι άνθρωποι ζουν με διαφορετικά πρόσωπα για κάθε αιτία: αληθινή ζωή, internet, επιχειρήσεις, ραντεβού, φιλία. Όλοι αυτοί μέσα σε ένα άτομο καθιστούν δύσκολο το να αναγνωρίσουμε την πραγματική προσωπικότητα. Επίσης, για άλλους δεν υπάρχει άλλη ανάγκη πλην αυτή της αυτο-επιβεβαίωσης. Η μιζέρια αγαπά την παρέα μόνο όταν η παρέα κατανοεί τη μιζέρια. Ο άνθρωπος απολαμβάνει να βλέπει τον άλλον δυστυχισμένο. Η ιδέα της μοναχικότητας και της μιζέριας πουλάει και καθιστά ένα τρόπο για να τραβήξεις τη προσοχή. Ο άνθρωπος λιμοκτονεί για αναγνώριση, δεν είναι στην πραγματικότητα μίζερος. Με τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικά συστήματα κατανόησης είναι δύσκολο να πούμε ότι οι άνθρωποι είναι ενωμένοι μεταξύ τους με συναισθήματα καθώς ο καθένας αισθάνεται διαφορετικά για το ίδιο πράγμα. Επιπλέον λείπει η ποσοτική επαφή και είμαστε παραφορτωμένοι με κακή επαφή. Το διαδίκτυο κάνει τα πάντα ακόμα χειρότερα. Η αντίληψη της μοναξιάς και η επίγνωση αυτής είναι δυσκολότερη απ’ την αληθινή μονάξια μες στην παρέα.

Ο σχηματισμός της μπάντας προέκυψε κατά τύχη ή κάτω από ένα συγκεκριμένο σκοπό/ανάγκη;

Όλοι μας έχουμε παίξει σε διαφορετικές μπάντες είτε παρέα είτε ξεχωριστά και θελήσαμε να ενωθούμε σε ένα λειτουργικό όχημα που θα προσέγγιζε την επιθετική μουσική, έτσι όλα έγιναν πολύ εύκολα. Όσον αφορά το σκοπό που λες, τα πάντα λειτουργούν για ένα σκοπό.

Χαίρομαι που αποφύγατε την τυπική Hatebreed-Beatdown παγίδα του hardcore. Αν με ρωτάς, είστε η καλύτερη εγχώρια μπάντα όσον αφορά το είδος. Ποια είναι η σχέση σας με αυτή τη πλευρά της hardcore μουσικής;

Για να ξεκινήσουμε, πιστεύω πως έχουμε πολύ διαφρετική προσέγγιση στον όρο hardcore. Μερικοί από εμάς άκουγαν κάποια τραγούδια τους μικρότεροι μα ποτέ δεν μας ενέπνευσαν. Προσεγγίζουμε αυτή τη μουσική διαφορετικά. Ερχόμαστε σε επαφή με το θυμό, την ένταση και την απελπισία της hardcore μουσικής με έναν πιο ρομαντικό τρόπο, ακόμα κι αν αυτό ακούγεται αντιφατικό ή ενοχλητικό.

Πως προέκυψε το όνομα της μπάντας και τι συμβολίζει;

Ένας φίλος μου με ρώτησε αν επίτηδες ακούγεται οδυνηρό και δραματικό κι αν είναι προκλητικό. Όταν το σκέφτομαι ίσως να ακούγεται λίγο έτσι αλλά νομίζω ότι χαρακτηρίζει λίγο πολύ τον ήχο και την αισθητική της μπάντας. Αν είναι προκλητικό, ας είναι. Μπορώ να σκεφτώ πολλές μπάντες που σου δίνουν ένα συγκεκριμένο vibe με το που θα πρωτακούσεις το όνομα τους. Δεν είναι καθόλου κακό να παρασύρεις τον ακροατή σε συγκεριμένα vibes που δημιουργείς εφόσον μπορείς να τα υποστηρίξεις. Όσο για το ίδιο το όνομα, νομίζω πως είναι μια αρκετά τολμηρή δήλωση για την παράδοση της οικογένειας, η οποία είναι μια από τις πιο καθιερωμένες παραδόσεις αυτού του κόσμου. Δε νομίζω πως υπάρχουν ευτυχισμένες οικογένειες.

Είναι ιδέα μου ή υπάρχει και ένα μικρό φλερτ με το black metal; Ιδιαίτερα με την αμερικάνικη σκηνή της δεκαετίας του ’00…

Το black metal έχει αρχίσει να αυξάνεται σιωπηλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών και νομίζω ότι πολλές μπάντες τείνουν στο να παράγουν καλούς δίσκους, ιδιαίτερα εκείνοι που φέρνουν το είδος σε άλλα επίπεδα. Όλοι μας απολαμβάνουμε στ’ αλήθεια το αμερικάνικο black metal των τελευταίων ετών. Νομίζω πως αυτή η μουσική πιστώνεται σαν αγορά στη σημερινή μουσική γενικότερα κι όλο και περισσότεροι την παραδέχονται. Προσπαθούμε να αγκαλιάσουμε το νεύρο της, την ψυχρότητα και την ατμόσφαιρά της στο βαθμό που μπορούμε να τα υποστηρίξουμε.

Τι να περιμένουμε από τους Ruined Families στο μέλλον; Διάβασα πως ο κιθαρίστας σας υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, έτσι υποπτέυομαι πως θα μειωθούν οι ζωντανές εμφανίσεις σας. Που σκοπεύετε να φτάσετε με τη μπάντα;

Ο κιθαρίστας μας θα σπαταλήσει λίγο χρόνο υπηρετώντας το στρατό σε ένα παράκτιο στρατόπεδο κοντά στην Αθήνα. Αναπόφευκτα, αυτό μας κρατά μακριά από τα live για κάποιο καιρό αλλά παίζουμε σε ένα σπουδαίο DIY φεστιβάλ στην πάτρα, την επόμενη εβδομάδα και ίσως κάποια επιπλέον live. Έχουμε ένα 7αρι έτοιμο που σύντομα θα κυκλοφορήσει και γενικά θα προσπαθήσουμε να κάνουμε όλα εκείνα τα πράγματα που υποτίθεται ότι κάνει κάθε μπάντα.

Ρώτησε τον εαυτό σου τι δεν έχεις ακούσει εως τώρα και απάντησε.

«Ποια είναι η ερώτηση που απαντά σε κάθε ερώτηση;» – «Έχει καμιά σημασία;»

Πρότεινε μας αν θες, κάποιους καλούς δίσκους που ανακάλυψες πρόσφατα.

Ακούω πολλά νέα πράγματα όλη την ώρα. Εδω είναι μερικά απ’ αυτά που μου έκαναν εντύπωση τον τελευταίο καιρό: πολύ υλικό της Level Plane Records, Unwound, Scorpion Violente, Raw Moon, Shaved Women, MNMNTS, Merchandise, The Replacements, Twilight, Drainland, Night Birds.

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Εύχομαι τα καλύτερα για τη μπάντα και τον καθένα από εσάς ξεχωριστά. Κλείσε τη συνέντευξη όπως επιθυμείς.

Σ’ ευχάριστω πολύ για την ωραία αυτή συνέντευξη. Ξεκινήστε μια επανάσταση στο σπίτι σας.

Interview: Obliteration

Posted in Interviews on March 12, 2011 by m616

width_650.height_300.mode_FillAreaWithCrop.pos_Default.color_WhiteΜπάντα: Obliteration
MySpace | Facebook
Συνέντευξη με τον Sindre Solem (κιθάρα, φωνητικά)
Ημερομηνία συνέντευξης: 13 / 02 / 2011

Πως ακριβώς μόλυνε το αίμα των Obliteration ο ιός του death metal της παλιάς σχολής; Αν λάβουμε υπόψη το νεαρό της ηλικίας σας και τις υπόλοιπες σύγχρονες μπάντες, αυτό είναι κάπως ανορθόδοξο.

Χεχεχε, πραγματικά δεν ξέρω. Ξεκινήσαμε ακούγοντας punk και κάποια hard rock/metal πράγματα και κάπως μεγάλωσε μέσα μας. Έχουμε αναπτύξει μια γεύση οργανικού, αγνού κι αληθινού ήχου και παραγωγών της μουσικής που γουστάραμε, έτσι υποθέτω πως μας βγήκε φυσικά. Νιώθαμε αηδιασμένοι με το πως ηχούσαν οι μπάντες στις αρχές του 2000, τα πάντα έπρεπε να είναι σύγχρονα και επαγγελματικά ως τα δόντια, με triggers, plug ins, pro tools κι όλα αυτά τα σκατά γι’ αυτό και ο τρόπος με τον οποίο αρχίζαμε να παίζουμε μουσική κι όπως ηχογραφήσαμε το υλικό μας ήταν κάποιου είδους αντίδραση κατά του μοντέρνου metal, υποθέτω. Ή τουλάχιστον αυτό συνέβη υποσυνείδητα, αλλά γνωρίζαμε ότι θέλαμε να rock-άρουμε δυνατά.

Κουβαλώντας το φορτίο ενός σπουδαίου δίσκου σαν το “Nekropsalms”, τι θα μπορούσατε να κάνετε ώστε κάποια νέα σας προσπάθεια να ζεύει ακόμα περισσότερο;

Σε ευχαριστούμε πολύ, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι μ’ αυτόν το δίσκο. Χεχε, δεν είμαι σίγουρος, θα συνεχίσουμε ν’ αφήνουμε το στίγμα μας στη μουσική προσπαθώντας να εξελίξουμε το death metal στυλ μας. Έχω ένα προαίσθημα ότι ο επόμενος δίσκος θα είναι περισσότερο σκοτεινός και πιο ατμοσφαιρικός αλλά συνάμα πιο επηρρεασμένος από το punk. Και θα κάνουμε κάποιες αλλαγές χρησιμοποιώντας διαφορετικό εξοπλισμό όταν θα τον ηχογραφήσουμε ώστε να επιτύχουμε έναν βαθύτερο ήχο κατά κάποιο τρόπο. Όμως θα μπορείς ν’ ακούς τους Obliteration εκεί μέσα. Δε μπορούμε να το υπεραναλύσουμε γιατί θα ξεφεύγαμε. Γι’ αυτό ακριβώς θ’ ακολουθήσουμε την ισχύουσα ροή των πραγμάτων και θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ακόμα ένα cool δίσκο.

Autopsy, γλυκοί μου Autopsy έτσι; Χάρηκα που ανακάλυψα μια μπάντα που ήταν τόσο επηρρεασμένη από τους Αμερικάνους πρωτοπόρους του death metal χωρίς να τους αντιγράφουν στεγνά. Οι σκέψεις σου πάνω σ’ αυτό;

Χεχε, ευχαριστούμε. Οι Autopsy είναι με διαφορά η πιο γλυκιά μπάντα εκεί έξω, χεχε. Οι Autopsy είναι οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες του στριμμένου, τρομακτικού κι ακραίου metal και μια από τις αγαπημένες μου μπάντες (όπως και των υπόλοιπων παιδιών της μπάντας) εδώ και πολύ καιρό. Όμως νομίζουμε πως είναι σημαντικό να προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι δικό μας απ’ το να αντιγράφουμε και να δανειζόμαστε killer riffs. Πραγματικά μου αρέσουν ένα κάρο μπάντες που αντιγράφουν τους Autopsy σαν τους Lobotomized, Bonesaw και ούτω καθεξής. Και δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΝΑ ΔΑΝΕΙΖΕΣΑΙ riffs όταν αυτό γίνεται με καλές προθέσεις, αλλά εμείς σαν μπάντα δεν λειτουργούμε έτσι. Θέλουμε απλά να δημιουργήσουμε δολοφονική metal μουσική και να θέσουμε την προσωπική μας σφραγίδα πάνω σ’ αυτή.

Ποια είναι η ανταπόκριση για το δίσκο εως τώρα; Πιστεύω θα είναι αρκετά εντυπωσιακή και πως ο δίσκος θα έγινε ευπρόσδεκτος απ’ τους περισσότερους οπαδούς.

Η ανταπόκριση για το “Nekropsalms” είναι εξαιρετική και από τον μουσικό τύπο, και από τους οπαδούς αλλά και από άλλες μπάντες/μουσικές προσωπικότητες. Μάλιστα μόλις κερδίσαμε κι ένα βραβείο γι’ αυτό, εδώ στη Νορβηγία, ως “το καλύτερο album απ’ το Όσλο για το 2009”. Ήταν αρκετά τρελό. Παντού γύρω οι αντιδράσεις ήταν σπουδαίες, από τους πιο πιστούς οπαδούς του death metal ως και σκοτεινούς black metal τύπους, μεταλλικούς πάνκηδες, hipsters, χεχε… Πάντα θα’ χεις κάποιους που δεν θα τους αρέσει αλλά συνέβησαν τόσο γαμάτα πράγματα μ’ αυτή μας την κυκλοφορία που δεν μας νοιάζει και τόσο η κριτική. Οι περισσότερες επικρίσεις όμως έγιναν εναντίον του εξωφύλλου, χεχε.

Έχετε περιοδεύσει μ’ ένα μάτσο ανατριχιαστικές μπάντες σαν τους Deathhammer, τους σπουδαίους Ramesses και τους Unearthly Trance. Πως ήταν το να μοιράζεσαι τη σκηνή μ’ αυτούς τους καλλιτέχνες; Επωφελείται μουσικά ο ένας απ’ τον άλλον;

Έχουμε περιοδεύσει μόνο με τους Ramesses δύο φορές αλλά έχουμε παίξει αρκετές φορές με αυτές τις μπάντες κι άλλα σπουδαία σχήματα. Είναι φανταστικό να μοιράζεσαι τη σκηνή με κάποιον που έχει τις ίδιες μουσικές απόψεις με σένα. Και με το να παίζεις με ολοένα και περισσότερες δολοφονικές μπάντες καταλήγεις σε κάτι περισσότερο από απλά μια συναυλιά. Μετατρέπεται περισσότερο σε μια εκδήλωση/εμφάνιση/εμπειρία/τελετουργία ή κατι τέτοιο. Έτσι λοιπόν, γίνεται συναρπαστικό για μας το γεγονός ότι παίζουμε με μπάντες που αγαπάμε, μας ωθεί να κάνουμε καλύτερες εμφανίσεις και ναι, μπορούμε να μάθουμε πολλά ο ένας απ’ τον άλλον καθώς μοιραζόμαστε τη σκηνή όπως και να εμπνευστούμε. Ο Adam των Ramesses με έχει εμπνεύσει πολλές φορές στο να γίνω καλύτερος frontman/τραγουδιστής και μπορώ να πω τα ίδια και για τους Sonic Ritual και για τους Autopsy π.χ. Γάμησε τα, έχουμε παίξει με τόσες πολλές μπαντάρες…

Λάβατε κοπλιμέντα και απ’ τον Fenriz των Darkthrone και μάλιστα σας πρότεινε και σαν “μπάντα της εβδομάδας” στο blog του. Σας αγχώνει καθόλου αυτό;

Όχι, όχι πραγματικά, αλλά στ’ αλήθεια εκτιμούμε την υποστήριξη του. Μας στηρίζει εδώ και πολύ καιρό και τα κοπλιμέντα του, οι συμβουλές και η κριτική του πάντα εκτιμούνται απ’ το στρατόπεδο των Obliteration. Η πρώτη φορά που μας στήριξε με κοπλιμέντα και τα λοιπά ψιλο-φρίκαρα, ήταν κάτι αρκετά αγχωτικό για μένα. Αλλά τώρα είναι όλα τέλεια, χεχε. Τον συνάντησα κι εχθές το βράδυ, καταπληκτικός τύπος.

Η black metal μετάβαση που συμβαίνει στο “The Worm That Gnaws In The Night” είναι απλά φανταστική. Να περιμένουμε παρόμοια εγχειρήματα σε κάποια από τις νέες σας συνθέσεις;

Ευχαριστώ φίλε! Είναι από τα αγαπημένα μου μέρη στον δίσκο. Ναι, νομίζω ότι μπορείτε να περιμένετε περισσότερα απ’ αυτό το στυλ στην επερχόμενη δουλειά μας. Το υλικό πάνω στο οποίο δουλεύουμε τώρα αγγίζει πιο σκοτεινά μέρη σαν κι αυτό, έτσι είναι αρκετά ασφαλές να πούμε ότι το album μας θα έχει μέρη/riffs/τραγούδια που μοιράζονται το ίδιο μοχθηρό συναίσθημα σαν το τέλος του “The Worm That Gnaws In The Night”. Αλλά το αφήνουμε απλώς να κυλάει καθώς δεν έχουμε ολοκληρώσει τη γραφή του ακόμα. Είμαι σίγουρος ότι θα σκοτώνει όμως.

Πως ακριβώς επιτύχατε αυτόν το ζεστό, οργανικό ήχο;

Χρησιμοποιούμε ζεστό, οργανικό εξοπλισμό, χεχε. Ηχογραφούμε μόνοι μας τα πάντα αναλογικά (μόνο που όλα τα σώζουμε σε σκληρό δίσκο κι όχι σε ταινίες) και χρησιμοποιούμε τα αυτιά μας για να φτιάξουμε τον ήχο στους ενισχυτές, στα τύμπανα και ούτω καθεξής. Ηχογραφούμε πάντα τελείως βασικά και γρήγορα του στυλ DIY (Do It Yourself) χωρίς φανταχτερά plg ins, triggers, pro tools ή τέτοια πράγματα. Χρησιμοποιούμε μηχανήματα που ηχούν καλά και θερμά, σαν τον ενισχυτή Orange του ’73, και καλούς high gain ενισχυτές. Το σημαντικό είναι ότι χρησιμοποιούμε τα αυτιά μας ψάχνοντας τον ήχο που θέλουμε και που ταιριάζει καλύτερα στα τραγούδια μας. Ο Arild, κιθαρίστας και παραγωγός του δίσκου λέει: “Απλά χρησιμοποιήσαμε τ’ αυτιά μας και προσπαθήσαμε να επικεντρωθούμε στο να επιτύχουμε τον αληθινά ακουστικό ήχο των τυμπάνων όταν κάναμε τη μίξη. Έπειτα προσπαθήσαμε να προσαρμόσουμε τα πάντα γύρω απ’ αυτόν τον ήχο…”

Πιστεύω ακράδαντα ότι το αληθινό death metal έχει στοιχεία από το doom metal. Εννοώ μπάντες σαν τους Morbid Angel, Sadistic Intent κ.ο.κ. Ποιά είναι η σχέση σας με το Sabbath-ικό υλικό και πως το αντιλαμβάνεστε ως μέρος του death metal γενικά;

Πράγματι, το doom είναι ένα σημαντικό είδος για το ακραίο metal, αν θες τη γνώμη μου. Και προσφέρει μια εντελώς νέα διάσταση και βάθος στη μουσική. Η σχέση μου με το Sabbath-ικό υλικό είναι σπουδαία, το αγαπώ. Οι Black Sabbath είναι θεοί για εμάς αλλά μπάντες όπως οι Pentagram, Sleep, Electric Wizard, Coven, Witchcraft, Witch, Cathedral, OM, St. Vitus κ.ο.κ. αποτελούν επίσης έμπνευση. Το υλικό που είναι εμπνευσμένο από τους Black Sabbath είναι πάντοτε μουσική με περίσσια ψυχή. Τα doom σημεία στο ακραίο metal δίνουν στις μπάντες μια δυναμική και ποικιλομορφία που διαχωρίζει τους καλούς απ’ τους σπουδαίους, τους άντρες απ’ τα αγόρια κ.λ.π. Νομίζω πως αυτά τα σημεία προσδίδουν μεγαλύτερη ουσία στο όλο χάος και είναι απαραίτητα για τους Obliteration εφόσον έτσι κρατάμε το ενδιαφέρον και διαδίδουμε τη φρίκη με σωστό τρόπο.

Το punk επίσης φαίνεται να έχει τεράστια επίδραση στη μουσική σας κατεύθυνση. Ποιές είναι οι μπάντες με τις οποίες συνδέεστε; Θαρρώ προέρχονται κυρίως απ’ τη δεκαετία του 80…

Γάμησε τα, ναι! Το punk attitude είναι τόσο ισχυρό και τόσο σημαντικό για το καλό metal. Λατρεύω τόνους απ’ την παλιά punk μουσική όπως: Testors, Discharge, Sacrilege (τα demos), Misfits, Bad Brains, Cro Mags, Black Flag, Samhain, Negative Approach, Void, Anti Sect, Dead Boys, Adrenalin OD, Doom, μέχρι και τους Bad Religion και τόσους άλλους. Αλλά υπάρχουν επίσης άπειρες καινούργιες crust/punk μπάντες εκεί έξω όπως οι Summon the Crows, Dishonorable Discharge, Dishammer, World Burns to Death, Tragedy, Severed Head of State, Detestation, Murderess, Speedergarben, Skitsystem, Imperial Leather αι τόσες πολλές ακόμα. Το punk δεν έχει πεθάνει!

Πότε να περιμένουμε το νέο δίσκο; Υπάρχουν τραγούδια σε εξέλιξη;

Ελπίζουμε να το κυκλοφορήσουμε στα τέλη του 2011 μα δε γνωρίζουμε ακόμα. Μόλις υπογράψαμε με την Indie Recordings έτσι θα ξέρω πως ότι αφορά το δίσκο θα είναι εξαιρετικά καλά δουλεμένο. Δουλεύουμε σκληρά γι’ αυτό τώρα αλλά δεν είμαστε μακριά απ’ την πρόοδο που αναφέρεις. Έχουμε μερικά τραγούδια έτοιμα καθώς και μια πληθώρα σημείων/riffs. Ας ελπίσουμε ότι θα ολοκληρωθεί κάποια στιγμή μες στο καλοκαίρι ώστε να μπορέσουμε να το ηχογραφήσουμε. Μπορώ να υποσχεθώ ένα τρομακτικό album. Οι οπαδοί του “Nekropsalms” δεν θα απογοητευτούν.

Τέλος στο μαρτύριο. Μπορέις να μου πεις τους πέντε δίσκους που είχαν το μεγαλύτερο αντίκτυπο σε σένα προσωπικά; Επιπλέον, θα χαιρόμασταν να προτέινεις νέες μουσικές.

Σκατά, είναι τόσοι πολλοί! Οι πρώτοι είναι αρκετά εμφανείς μα θα προσπαθήσω να συμπεριλάβω και κάποιους πιο σκοτεινούς. Χωρίς συγκεκριμένη σειρά.

1. AUTOPSY – Mental Funeral
2. DARKTHRONE – Goatlord
3. REPULSION – Horrified
4. AURA NOIR – The Merciless
5. BLACK SABBATH – Master of Reality

Χεχε, όχι και τόσο σκοτεινό υλικό αλλά αυτοί οι δίσκοι είχαν ισχυρό αντίκτυπο σε μένα. Μερικές άλλες μουσικές συμβουλές, παλιές και νέες είναι οι εξής: Natur (NYC), In Solitude, Sonic Ritual, Bastard Priest, Morbus Chron, Okkultokrati, Black Magic, Negative Plane, Nekromantheon, Deathroner, Curved Air, Naam, Sarcofagus, Altaar, Execration, Diskord, Summon the Crows, Beastmilk, Hexvessel, Swallowed, Salute, Maim, Mismal, Corrupt(rip), Antichrist, Parabellum, Haust, Utarm, Dream Death, Captain Beyond, Saturnlia Temple, Mare, One Tail One Head κ.ο.κ. Υπάρχει πληθώρα καλής μουσικής εκεί έξω.

Ελάτε να παίξετε και στην Ελλάδα κάποια στιγμή. Τα τελευταία λόγια είναι δικά σου.

Σ’ ευχαριστώ για την ωραία συνέντευξη. Θέλουμε πάρα πολύ να παίξουμε στην Ελλάδα, κάντε μας κράτηση, σας παρακαλούμε! Συνέχισε να υποστηρίζεις το αντισυμβατικό underground, παρέμεινε μουσικό φρικιό, να περνάς καλά και hail Satan!

Interview: Unearthly Trance

Posted in Interviews on January 12, 2011 by m616

Unearthly+TranceΜπάντα: Unearthly Trance
MySpace | Facebook
Συνέντευξη με τον Ryan Lipynsy (κιθάρα, φωνάρα)
Ημερομηνία συνέντευξης: 31 / 10 / 2010

Το απόκρυφο στοιχείο είναι πλέον πιο εμφανές από ποτέ, έτσι; Θέλω να πω, ο παγετός του “V” προσθέτει μια majestic αίσθηση σ’ αυτό που έχετε αποβάλλει. Οδηγείται άραγε ο κόσμος στο αδιαμφισβήτητο τέλος;

Πρόκειται για μια μεγάλη αντίδραση. Το καλύτερο μέρος όλου αυτού είναι ότι υπήρχε λιγότερη πρόθεση στο να σχετιστούμε προφανέστατα με το απόκρυφο. Είναι και θα είναι πάντα ένα φυσικό μέρος αυτής της κτηνώδης μπάντας που δημιουργήσαμε πίσω στο 2000. Το τέλος σαφώς και είναι αποφεκτό. Εγώ απλώς επισημαίνω αυτούς τους φαινομενικά αόρατους συναγερμούς που δηλώνουν πως τα πράγματα θα προχωρήσουν σε περαιτέρω κατάρρευση. Ποιος είμαι εγώ για να δω πότε και που, αλλά αυτά τα σκατά αφορούν τον κάθε οπαδό. Νομίζω πως η ιδέα του “κρυμμένου” είναι αυτό που παίρνεις. Αυτός ο δίσκος γράφτηκε με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο. Το ΣΥΝΟΛΟ ήταν σημαντικότερο απ’ τα διάσπαρτα κομμάτια αυτή τη φορά, κάτι τι οποίο επέτρεψε στο κάθε τραγούδι να έχει μια αίσθηση της εξερεύνησης μέσα του. Η διαδικασία ήταν καθαρή μαγεία εν μέρει καθώς ήταν μεθοδική αλλά απέδωσε ένα εκπληκτικό και άριστο αποτέλεσμα. Είμαι ακόμη σοκαρισμένος από το πόσο καλά εκτελέσαμε και υπερβήκαμε την παραγωγή και πως γεννήσαμε τα οράματα που είχα σε νηπιακή ηλικία ακόμη κατά τη διάρκεια γραφής του “V”.

Δεν έχω διαβάσει ακόμη τους στίχους του δίσκου. Σχηματίστηκαν με το ίδιο τεχνοφοβικό περιεχόμενο και ανησυχίες που αφορούν την εκδίκηση της φύσης σαν κι αυτούς που έχεις γράψει εως τώρα;

Αχα, ναι, έτσι έχει. Νομίζω ότι επιμελώς εξήγησες τον τρόπο που γράφω στίχους με την τελευταία γραμμή. Η ύψιστη λατρεία μου είναι αυτή της Μητέρας Φύσης. Νομίζω πως οι ιδέες του να χρησιμοποιείς εσωτερικές δυνάμεις για να καταπολεμήσεις αυτές τις ανησυχίες και να φωτίσεις τα ανεπιθύμητα σκοτεινά δωμάτια στα οποία εισχωρείς είναι η ιδέα της έκφρασης μου. Όσα αρνητικά μπορούν να υπάρξουν μές στους στίχους μου, συνήθως υπάρχει μια πολύ θετική εμπειρία που θα εξαγνίσει αυτές τις αποκαλυπτικές σκέψεις. Αληθινή κάθαρση. Αληθινό χάος οργανωμένο μέσω μιας ηχητικής τέχνης. Αυτό είναι μια θετική εμπειρία, αν με ρωτάς. Δε φοβάμαι την τεχνολογία αλλά η κοινωνική μηχανή ελέγχου του νου είναι ισχυρότερη από ποτέ. Οι άνθρωποι “υπνοβατούν μέσα σ’ ένα λαβύρινθο” αυτές τις μέρες. Το τελευταίο μας album, το “Electrocution” επικεντρώθηκε στους “Ασθενείς και την Εξαπάτηση” (Diseased and the Deceit) ενώ αυτό το album βρίσκεται περισσότερο “μέσα σε ένα χάσμα” (Into a Chasm).

Κατά τη γνώμη μου, η δυναμική κάθε τραγουδιού μοιράζεται εξίσου ανάμεσα στη μουσική και τους στίχους. Είναι κάπως περίπλοκο όμως. Ό,τι αφορά τις κυκλοφορίες σας μέχρι τώρα, έχω συχνά την αίσθηση πως αρχικός σκοπός σου είναι να αναφέρεις τα ζητήματα που απασχολούν τον εγκέφαλο σου. Αληθεύει κάτι τέτοιο ή η μουσική είναι το πρώτο που θέλετε να προωθήσετε;

Πάντοτε θεωρούσα τις λέξεις κι ό,τι βγαίνει απ’ το στόμα μου πως έχει την ίδια αξία με τις συγχορδίες και σημειώσεις νοτών που δημιουργώ. Είμαι πεποισμένος πως η μαγεία [προφανές μέρος / μέρος γνωστό μόνο στον εαυτό μου] επέτρεψε στους UT να αποκτήσουν αυτή τη συγκεκριμένη, αιθερική ποιότητα που έχει τυλίξει τη μπάντα μας. Είναι σχεδόν απροσδιόριστη και απερίγραπτη. Η δικιά μου διαδικασία είναι τόσο σημαντική όσο και η συνεργασία. Ό,τι γράφω οφείλει να είναι σημαντικό για μένα. ΟΛΑ τα λόγια μου από τους UT, τους Thralldom, τους The Howling Wind και τους Pollution μπορούν να συνδεθούν με λέξεις και ιδέες που θα φέρω μαζί μου σε όλη την υπόλοιπη καριέρα μου. Βρίσκομαι ακόμα στο δρόμο της αυτογνωσίας και αποκαλύπτω όλο και περισσότερο νόημα σε πράγματα που προηγουμένως νόμιζα πως είχα κατανοήσει πλήρως.

Θα περιέγραφα τη μουσική σας ως αληθινά heavy, βουτηγμένη στη λάσπη και τόσο έξυπνα παιγμένη. Εννοώ, δεν είναι εύκολο για τον καθένα να δημιουργήσει τέτοια κρύα ατμόσφαιρα μέσω τόσο heavy σφαγιαστικών ρυθμικών. Θα ήθελες να μας εξηγήσεις;

Είμαι ένας μουσικός που ξέρει λίγα περί μουσικής θεωρίας και που τη χρησιμοποιεί με πολλούς τρόπους ώστε να προσεγγίσει τη γραφή τραγουδιών. Στόχος μου είναι να διατηρώ πάντα μια ισορροπία όσον αφορά την τεχνική και παράλληλα να ξερνάω χαώδη vibes. Θεωρώ κύριο όπλο μου την τέχνη μου να βάζω τις ιδέες μου υπό ένα συνεκτικό τρόπο. Είμαι περήφανος γι’ αυτό. Δεν διασκευάζω τα riffs άλλων μπαντών, προσπαθώ ν’ αποκομίσω περισσότερα απ’ το παίξιμο μου και να επεκτείνω το μυαλό μου. Ποτέ δεν είμαι πλήρως ικανοποιημένος και αυτή είναι η τέχνη της μουσικής. Αν πρόκειται να είμαι μέρος μιας ηχηρής, σκοτεινής doom μπάντας, θέλω να κάνω τα πράγματα αδηφάγα και επικίνδυνα. Αν όχι, γιατί να χάνουμε το χρόνο μας; Στην πραγματικότητα, αν είναι να ξεκωλιάσετε (half-assing για την ακρίβεια) την “Ακραία Μουσική”, μη χάνετε το χρόνο σας!

Ο νέος δίσκος είναι ποτισμένος με το επιστροφή-στις-ρίζες feeling του ντεμπούτου σας. Τι σας ανάγκασε να σκάψετε τόσο άδειους, μηδενιστικούς ήχους σ’ αυτή τη νέα σας προσπάθεια; Το “Electrocution” δεν έμοιαζε να αφήνει τέτοιου είδους υποσχέσεις…

Ναι. Αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε έναν και μόνο έναν κανόνα σ’ αυτόν το δίσκο. “Όχι γρήγορα μέρη” – κάτι που σημαίνει πως το ταμπούρο θα διατηρούσε την απόλυτη δυναμή του και το tempo δεν θα επιτάχυνε τόσο πολύ. Θέλαμε να μείνουμε στο βαθύ, αργό κενό του εγκέφαλου των οπαδών. Φορολογείται μα αυτό είναι το ζητούμενο, ανταμοιβή μέσω της διαδικασίας εγκατάλειψης του χρόνου σας. Μπορεί να χρειαστεί μερικές ακροάσεις προτού ακούσεις όλα όσα κάναμε κι έχουμε τοποθετήσει μέσα στο κάθε τραγούδι. Το “Electrocution” ήταν περισσότερο επικεντρωμένο στον rock ήχο και σε κάποια άμεσα punk θέματα. Μου αρέσει πολύ αυτός ο δίσκος και πιστεύω πως ήμασταν λίγο αόριστοι στην επιλογή την τραγουδιών. Νομίζω ότι ορισμένα τραγούδια εξακολουθούν να είναι άριστα όπως το “God is a Beast” που εύκολα θα μετατραπεί σε κλασσικό UT κομμάτι. Οι άνθρωποι πάντοτε φωνάζουν ζητώντας το στις συναυλίες.

Μου αρέσει πάρα πολύ ο τίτλος του δεύτερου τραγουδιού του δίσκου, “The Horsemen Arrive in the Night”. Για τι ακριβώς μιλάει; Μυρίζω κάποιος είδος συμβολισμού εδώ…

Είναι μια στριμμένη, μεταφορική βιβλική αναφορά μέσα από το τοξικό μείγμα λάσπης της νεωτερικότητας και της καταστροφής. Το τραγούδι εκφράζει την αίσθηση της επικείμενης καταστροφής. Πως το κακό διεξάγεται κλασσικά υπό το πέπλο της νύχτας. Μιλά επίσης για πράγματα που θα καταρρεύσουν στο εγγύς μέλλον. Ζοφερός κόσμος. Στο artwork βλέπετε τρεις ιππείς, μήπως ο κόκκινος έχει ήδη καταφθάσει;

Έχω την αίσθηση ότι και οι UT αλλά και οι The Howling Wind καθοδηγούνται απ’ την ίδια φαινομενική black metal αύρα. Δεδομένου ότι είσαι ο κύριος συνθέτης αυτών των μπαντών κάποιος θα το εξηγούσε ως εύκολο. Παρ’ όλα αυτά όμως, αυτό το black metal αίσθημα εκφράζεται διαφορετικά απ’ τη μια μπάντα στην άλλη. Πως καταφέρνεις να διαχωρίσεις τα vibes για κάθε μια απ’ αυτές τις μπάντες;

Αυτό το είπα και σε κάποιον άλλο πρόσφατα. Το black metal στα σκληρά φωνητικά μου και τα riffs μου προέρχεται κυρίως από δύο μπάντες: τους παλιούς Bathory και τους παλιούς Darkthrone. Μου αρέσουν οι πιο νέοι Darkthrone αλλά το παλιο υλικό τους έχει αυτόν τον κρύο ψυχικό παλμό. Η διαφορά βρίσκεται στα τύμπανα. Ο Darren (Verni, τύμπανα στους UT) είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος που απλά συγκρούεται και συνθλίβει τα πάντα στο πέρασμα του. Μοιάζει περισσότερο σαν τον Bill Wards που συναντιέται με το στυλ του Thor. Ο Tim (Call, τύμπανα στους THW) είναι περισσότερο σαν ένας Fenriz κι ένας οργανικός ντράμερ που είναι αποτελεσματικός και παίζει τα ΤΕΛΕΙΑ τύμπανα. Μοιάζουμε περισσότερο σε metal μπάντα κι έχω συγκεκριμένες ιδέες για τους THW. Οι UT μου μοιάζουν σαν κάποιο είδος μπάντας που εφάμιλλο στους Melvins με μια black metal αύρα.

Ο νέος δίσκος ακούγεται τόσο βέβαιος. Η σταθερότητα στις τάξεις του σχήματος έχει παίξει κάποιο ρόλο. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια που οργώνετε τις σκηνές και τα στούντιο.

Η μνήμη σου καλά σε υπηρετεί! Είναι πολύ σημαντικό. Σε όποιο στούντιο έχουμε βρεθεί, οι άνθρωποι εκπλήσσονται απ’ το πόσο αποδοτικοί, προβαρισμένοι και προετοιμασμένοι είμαστε σαν μπάντα. Δεν το χέζουμε το θέμα! Οι UT ξεκίνησαν με άλλον ντράμερ, τον Pete, κι αυτό διήρκεσε μόνο για ένα χρόνο. Ο Darren εισχώρησε το 2001 και ποτέ δεν κοιτάξαμε πίσω. Θέσαμε ένα στόχο πριν από χρόνια: “Να μπορούμε μια μέρα να ηχογραφούμε μόνοι μας ποιοτικά albums” και είμαστε σχεδόν σ’ αυτό το σημείο. Έχουμε μεγαλώσει μαζί σαν μπάντα και υπάρχουν τραγούδια που μπορούμε κυριολεκτικά να παίζουμε χωρίς κόπο. Και δεν αναφέρω ότι παίζω με τον Darren από παιδί ακόμα. Το παίξιμο μας είναι συντονισμένο και πλέον παίζουμε σε μια καθορισμένα θηριώδη μπάντα. Η εμπιστοσύνη και μια τολμηρή στάση ζωής είναι η πορεία μας και προσπαθούμε να μην απομακρυνθούμε απ’ αυτή.

Ξέρεις, ήταν έκπληξη να σας δω να διασκευάζετε Roky Erickson και Charles Manson. Πως προέκυψε κάτι τέτοιο;

Λοιπόν, ο Jay (Newman, μπάσο στους UT) ακούει psych rock του 60 κι όλο το τριπαρισμένο υλικό των 70s. ΤΟΣΑ χρόνια πριν, με σύστησε στη μουσική του Roky Erickson και πλέον νομίζω πως έχει μια απ’ τις καλύτερες rock φωνές όλων των εποχών. Ο συνδυασμός του των παράξενων, fucked up εξωγήινων/εωσφορικών στίχων έκανε στ’ αλήθεια τους προσιτούς ήχους του να μοιάζουν νοσηροί και μαγευτικοί, ειδικά στο “The Evil One” για μένα. Η ιδέα για το split 7″ με τραγούδια του Roky που κάναμε με τους Minsk προήλθε από μια περιοδεία που κάναμε μαζί τους έχοντας μια εμπνευσμένη ανταλλαγή ιδεών και αλκοολούχων ποτών. Ο δίσκος με τον Manson προέκυψε μέσα από τον Jay και τον Darren. Ήταν δική τους ιδέα και ο Jay έμπλεξε και τους Wooven Wand σ’ αυτό. Συμμετείχα με επιπλέον ambient ήχους, ερμήνευσα τα κιθαριστικά θέματα και την εφαρμογή του sample του Charlie. Πάντα διαπίστωνα ότι αν και είναι ένας τρελάρας (batshit nunny), είχε συχνά βαθιά πράγματα να πει. Σαν ένας συλληφθέντας δαίμονας της αλήθειας. Ο Darren Verni έκανε τα φωνητικά και νομίζω ότι ακούγονται καταπληκτικά. Πολύ ωμό και βασικό, δύο ακουστικές κιθάρες, μια φωνή και ambience. Πρόκειται για μια αλλαγή του στυλ και κάτι για τους συλλέκτες μιας και βγήκε σε έκδοση μονάχα 200 αντίτυπων. Διατίθεται από την Chrome Peeler. Ψάχτε το στο google.

Πρέπει να υπάρχουν πολλοί που περιμένουν πως και πως να σας δουν ζωντανά στα νέα σας τραγούδια. Να ξέρεις πως στη χώρα μας υπάρχει τουλάχιστον ένας τέτοιος τύπος κι αυτός είμαι εγώ. Η Ελλάδα είναι ξανά έξω απ’ τα συναυλιακά σας πλάνα;

Ναι, μπορώ μόνο να ελπίζω. Έχουμε κάνει πολλούς φοβερούς φίλους κι έχουμε διατηρήσει επαφές όλα αυτά τα χρόνια. Τα νέα τραγούδια ακούγονται τέλεια ζωντανά. Το 2011 φαίνεται πολλά υποσχόμενο για τους UT.

Μερικούς μήνες πριν μου είχες πει ότι επρόκειτο να ηχογραφήσεις ως solo καλλιτέχνης κάποια μέρα. Εξετάζεται ακόμα αυτή η σκέψη. Υπάρχουν τραγούδια;

Ελπίζω κάποια μέρα να γράψω μερικά τραγούδια σε μιά ακουστική με όχι ουρλιαχτά φωνητικά! Να έχω ένα album με τραγούδια που αξίζουν και να τα ηχογραφήσω σε κάπιο στούντιο με όργανα. Θα χρησιμοποιούσα το όνομα μου. Αλλά αυτό παραμένει εως τώρα μια ιδέα. Είναι μια προοπτική για το μουσικό μου μέλλον που πάντοτε είχα. Όταν γεράσω ίσως το γυρίσω στα ακουστικά με μια φωνή και να φύγω για τα βουνά. Χαχαχαχα…

Θέλεις να μας πεις για τους πέντε δίσκους που σου άλλαξαν τη ζωή;

Φυσικά!

1. DOKKEN – Under the Lock and Key
Η πρώτη κασέττα που αγόρασα ποτέ απ’ το Models [πρώην μαγαζί αθλητικών ειδών] στη λεωφόρο Sunrise στην περιοχή Patchouge του Long Island, στη Νέα Υόρκη. Για τους περισσότερους ο δίσκος είναι glam σκατά (και το καταλαβαίνω) αλλά κάτι στον ήχο του πέμπτου τάστου του Lynch πραγματικά με σκάλωσε. Ήμουν στην 5η δημοτικού τότε.

2. BLACK SABBATH – Black Sabbath
Αυτός ο δίσκος είναι κάτι σαν θρησκεία. Εκεί μέσα γεννήθηκε η άγια τρι-τονική του doom metal. Και γεννήθηκε μέσα από τα blues και προειδοποιήσεις για καθάρματα. Καμιά διαφορά με τη δικιά μας προοπτική. Μόνο που εμείς βαδίζουμε στο εκθαμβωτικό και παράξενο τοπίο του 2010.

3. CELTIC FROST – Morbid Tales
Άρχων των riffs μιας καμβικής και χρωματικής γεύσης. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο που να αναμιγνύει την punk ένταση, τα μεγάλα drumbeats και τα αριστοτεχνικά, θορυβώδη, οργανικά και αρχέγονα μεταλλικά riffs.

4. NEUROSIS – Through Silver in Blood
Αυτό είναι το προσχέδιο απείρων σχημάτων μετά το 2000 όσον αφορά το βασίλειο της doom μουσικής και οι UT δεν αποτελούν εξαίρεση. Αλλά ποτέ δε θελήσαμε να αντιγράψουμε τον ήχο τους, μόνο θέλαμε να επιτύχουμε την ένταση που βίωσα κατα τη διάρκεια των ζωντανών εμφανίσεων τους εκείνη την εποχή της μπάντας.

5. KISS – Kiss
Ένα ακόμα αγαπημένο μου album της νεότητας μου. Το αγαπώ και το ακούω συχνά από τότε μέχρι σήμερα. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν οι άνθρωποι μισούν τους KISS, εγώ τους αγαπώ!

Σ’ ευχαριστώ για τη συνέντευξη. Υπάρχει κάτι που θέλεις να προσθέσεις; Προβλέψεις, προώθηση, οτιδήποτε…

Ελέγξτε τις άλλες μας μπάντες: τους Abandoner, τους The Howling Wind, τους Pollution, τους MKRL κι άλλες που θα ‘ρθουν. Ευχαριστώ για το χρόνο που διέθεσες ν’ ακούσεις και να σκεφτείς για τη μουσική μας.

“Our virtues and our failings are inseparable, like force and matter. When they separate, man is no more” – Tesla