Archive for the Live Reports Category

Live Report: Implode Festival (Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής Πειραματικού Ήχου & Εικόνας)

Posted in Live Reports with tags , , , , , , , , , , on June 2, 2013 by m616

969269_122289574641425_1153423210_n
Περίπου μια ώρα και κάτι μετά τα μεσάνυχτα της 25ης του Μάη αποχωρήσαμε απ’ το Εργατικό Κέντρο της Χαλκίδας όπου και έλαβε χώρο το συγκεκριμένο φεστιβάλ. Το παρακάτω κείμενο δεν είναι τόσο ένα live review όσο αντιγραφή των liner notes του προγράμματος που μοίραζαν στην είσοδο του ΕΚ για το συγκεκριμένο event που αξίζει τουλάχιστον την όποια προβολή. Δυστυχώς, μάθαμε τελευταία στιγμή για την συγκεκριμένη οργάνωση και έτσι βαδίζαμε για αρκετά λεπτά στο κέντρο της πόλης μέχρι να δούμε τι ακριβώς και που συμβαίνει. Η διαφήμιση πρέπει να ήταν ελάιστη, ίσως και σκόπιμα, αλλά το όλο σκηνικό είχε στηθεί αξιοπρεπώς, ειδικά για μια περιοχή εκτός Αθηνών.

Φωτογραφία0091
Φτάσαμε στο χώρο κατά τις 8 και κάτι το απόγευμα, ακριβώς στον απόηχο ενός πολύ οικέιου noise για τ’ αυτιά μου, με τα mind tickles του Χάρη Βακαλό ή αλλιώς Scizhic Inzc. Είναι κρίμα που δεν πρόλαβα το full set του συγκεκριμένου φοιτητή ΗΜΜΥ ΕΜΠ. Αν και είμασταν αργοπορημένοι μόνο κατά μια ώρα απ’ την έναρξη του προγράματος, διαπιστώσαμε πως ήδη είχαμε χάσει τις εμφανίσεις της Ευδοξίας Ράγκου και του δεκάλεπτου fluctuation της, τον Θοδωρή Λαζόπουλο και την προσωπική οπτική του στον kraut και noise ήχο, τον Αλέξανδρο Γεωργιάδη το έργο του οποίου πραγματευόταν το νερό και άλλα πρωτότυπα ηχοχρώματα, τον Παναγιώτη Σιμσίρογλου (Simpsi) και τα drones που φτιάχνει από samples θιβετιανών μπωλ, και τέλος τον Άκη Σίνο ο οποίος εξερευνά τις χαμηλές περιοχές του ηχητικού φάσματος μέσα από ταλαντωτές και γεννήτριες συχνοτήτων.

Φωτογραφία0092
Τον Χάρη Βακαλό διαδέχθηκε ο Βασίλης Χούντας και το επονομαζόμενο Whodoes project του και όχι ο Τόντι Πρόντνικ (Yerma) όπως ήταν κανονισμένο. Ο Βασίλης Χούντας έδωσε σόλο μια τίγκα avant-garde εμφάνιση, πιθανώς μιας απ’ τις καλύτερες της βραδιάς, χτίζοντας λούπες στις εφεδιέρες του και παίζοντας μελωδίες στην εξάχορδη, ηλεκτρική Jackson του πότε με δοξάρι, πότε με slide, ηλεκτρονικό δοξάρι ή και ξύλο, μετατρέποντας την ηλεκτρική κιθάρα σε σαντούρι. Για την ιστορία, ο καλλιτέχνης πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ το οποίο ονομάζεται Dolphins in the Sky. Ακολούθησε ο Λουκάς Μεσσηνέζης (Luc Messinezis) και η διατριβή του σχετικά με την υπαρξιστική προσέγγιση του ηχοτοποίου. Το περφόρμανς του (Sonic Garbage) δεν με άγγιξε ιδιαίτερα αν και ο καλλιτέχνης στοχεύει στην αφύπνιση αισθήσεων και τις ιδιότητες της μνήμης. Αρκετά αδιάφοροι μου ήταν και οι ήχοι του Βύρων Χριστοδούλου  αλλά και του Computer Suspect, ενός μουσικού που έχει αποφοιτήσει απ’ το τμήμα Ιόνιων Νήσων, Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων και που παρουσίασε το έργο akrotata όπου και εξερευνά την σχέση ενός υπολογιστικού αλγόριθμου με τον ήχο και την ψυχοσωματιή αντίληψη που διαμορφώνεται κατά την ακρόαση. Αρκετά ενδιαφέρον, αν και επίσης κουραστικός ως προς το τέλος του set του, ήταν ο Αλέξανδρος Δρυμονίτης ο οποίος κινήθηκε στο πεδίου του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και του θορύβου. Κάπου εκεί χάσαμε την εμφάνιση του Μαρίνου Κουτσομιχάλη, ενός καλλιτέχνη που ‘χει φιλοξενηθεί σε ερευνητικά κέντρα και οργανισμούς όπως τα EMS (Στοκχόλμη), Q-02 (Βρυξέλλες), MRC (Γιορκ) κ.α., και περάσαμε σ’ έναν ακατοίκητο χώρο πλησίον του ΕΚ που είχε διακοσμηθεί από διάφορους συντελεστές του event με διάφορα αντικείμενα τοποθετημένα ανορθόδοξα μες στους χώρους του παλιού σπιτιού και ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους. Αν και γενικά μένω ασυγκίνητος με τέτοιου είδους σκηνικά, ομολογώ πως η προσπάθεια ήταν καλύτερη από αντίστοιχες που έχω δει σε άλλου χώρους (π.χ. Taf). Στην ταράτσα του σπιτιού έπαιζε προβολέας με οπτικό υλικό και ανάλογη πειραματική μουσική που άλλαζε με κάθε αλλαγή εικόνας. Βέβαια, δεν θα μπορούσα να αποκτήσω το κατάλληλο mindfuck μιας και διάφορες παρέες “έσπαγαν” την ατμόσφαιρα με συζητήσεις μεταξύ τους.

Φωτογραφία0093
Επιστρέψαμε στον χώρο του ΕΚ και προλάβαμε κανά δεκάλεπτο της εμφάνισης του noise project Ilios το οποίο έχει παρουσιάσει πάνω από 250 φορές τη δουλειά του σε μουσικά φεστιβάλ και χώρους τέχνης σε 30 χώρες σε 4 ηπείρους. Προσωπικά, δεν συγκινήθηκα απ’ όσα πρόλαβα να ακούσω. Είχαμε ήδη κουραστεί αρκετά και ήταν ούτως ή άλλως ώρα να φεύγουμε αλλά έκατσα να δω την εμφάνιση του Πάνου Αλεξιάδη, γνωστού απ’ τους Lunar Miasma, ο οποίος και ήταν η απόλαυση της βραδιάς. Αν και το “δεύτερο” μέρος του set του ήταν λιγάκι κουραστικό, ο τύπος συνθέτει σε πραγματιό χρόνο χρησιμοποιώντας κυρίως modular synthesizers, δείγματα από φυσικά όργανα και άλλα ηχοτόπια δημιουργώντας φρικιαστικές εικόνες και μνήμες. Άξιος! Κάπου εκεί αναχωρίσαμε τελικά χάνοντας τις εμφανίσεις του Γεώργιου Καραμανωλάκη και το improvisation με αναλογικό synthesizer & field recordings, τους Balinese Beast (Γιώργος Αξιώτης και Ιλάν Μανουάχ), τους No God Ritual και τους concrete ήχους του (σύντομα κυκλοφορεί η καινούργια του δουλειά που θα ονομάζεται Continuum), και τέλος το Nothingness έργο του Νίκου Κυριαζόπουλου που αποτελεί διερεύνηση των συχνοτικών πεδίων του τέταρτου Chakra (για modular synthesizer).

Φωτογραφία0094
Τέλος, να αναφέρω το εισαγωγικό σημείωμα του προγράμματος ως έχει, δίχως να αναφερθούν τα σχετικά ευχαριστήρια σ’ όσους βοήθησαν στην πραγματοποίηση του φέστιβαλ.

To Implode Festival είναι αποτέλεσμα μιας προσπάθειας νέων καλλιτεχνών να εντάξουν για πρώτη φορά τις πειραματικές τέχνες του ήχου και της εικόνας σε μια σχεδόν “ανηχοϊκή” πόλη.

Φιλοξενεί καλλιτέχνες που παρουσιάζουν ζωντανά, έργα σύγχρονης πειραματικής μουσικής που εκτείνονται στο φάσμα του ηχητικού προγραμματισμού, των live electronics, του live coding, της ηλεκτροακουστικής σύνθεσης, καθώς και της ζωντανής επεξεργασίας οπτικών, μέσα από ένα πολυκάναλο σύστημα ήχου μεγάλης ισχύος.

Το γεγονός δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα καθώς αποσκοπεί αποκλειστικά μόνο στην ένταξη των σύγχρονων πειραματικών τεχνών στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης και στην αγνή έννοια της ψυχαγωγίας.

Φωτογραφία0096
Πάντα τέτοια, να συμπληρώσω εγώ…

Φωτογραφία0097 25 Μαΐου, 2013
Ώρα έναρξης: 19:00
Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας, Μ. Φρίζη 10
Χαλκίδα Εύβοιας

Live Report: Sadistic Intent, Dead Congregation, Nocturnal Vomit

Posted in Live Reports on September 3, 2012 by m616

Σκατά. Και φέτος το καλοκαίρι δεν πήγα πουθενά για διακοπές. Τέλειωσα τη στρατιωτική μου θητεία (να πάει στο διάολο επιτέλους!) και έκτοτε έκανα δύο διαφορετικές δουλειές για να μαζέψω κάποια χρήματα επειδή ο χειμώνας προβλέπεται πολύ δύσκολος οικονομικά. Τα συναυλιακά events τα είχα ήδη απορρίψει πριν απ’ το καλοκαίρι μιας και χρήματα δεν έπαιζαν αλλά και επειδή δεν υπήρχε και τίποτα που να με ενδιέφερε στα αλήθεια. Παρ’ όλα αυτά, η είδηση ότι οι βασιλιάδες του underground death metal (εδώ και πολλά, αμέτρητα χρόνια) θα επισκέπτονταν τη χώρα μας και μάλιστα με support δύο εγχώριες μπαντάρες, με τσίνιξε. Άλλωστε το live έγινε στις 2 Σεπτέμβρη, επίσημα εκτός καλοκαιριού δηλαδή, κι έτσι δεν αθέτησα την απόφαση μου να απέχω απ’ τα καλοκαιρινά συναυλιακά δρώμενα της φετινής χρονιάς. Με λίγα λόγια, μαζευτήκαμε τέσσερα άτομα, βάλαμε κάτω τα μερίδια εξόδων που αντιστοιχούσαν στον καθένα και ξεκινήσαμε ένα ταξίδι 265 χλμ για να φτάσουμε στο κέντρο της πρωτεύουσας και την τσιμεντένια λάλα.

sadisticintentsmall

Το συναυλιακό γεγονός της βραδιάς άρχιζε με την εμφάνιση των Βόρειων συντρόφων, Nocturnal Vomit. Μια μπάντα που απαρτίζεται από παλαίμαχους αγωνιστές της death metal σκηνής και που γεννήθηκε στην εκπνοή των nineties. Το συγκρότημα, όπως ήταν αναμενόμενο, έδωσε βάση στο πρόσφατο ντεμπούτο του που ακούει στο όνομα Cursed Relics και που σπέρνει όλεθρο. Για να είμαι ειλικρινής, η απόδοση των παιδιών ήταν καλή. Ο Θωμάς (κιθάρα,φωνή) είναι αδιαμφισβήτητα η φιγούρα της μπάντας και φτύνει τους στίχους των ύμνων τους με πάθος. Κάποιοι γνωστοί μου ενοχλήθηκαν λίγο από τον drummer της μπάντας αλλά εγώ πιστεύω ότι το το συγκεκριμένο mid-tempo στυλ παιξίματος τους ταιριάζει γάντι και τους ξεχωρίζει από ένα σωρό σκατά. Η φιγούρα του Κολόζη επίσης δίνει ένα αίσθημα εμπειρίας. Όλα τα τραγούδια τους μου αρέσουν εξίσου αλλά συναυλιακά το ομώνυμο anthem τους και το όλο-και-πιο-αγαπητό Unearthing the Foul Manna κλέβουν την παράσταση. Μάλιστα φρόντισαν, στο μεταίχμιο της διαφορετικής αύρας που έκπνεαν από τις επόμενες ανάγιες μορφάρες, να προετοιμάσουν κατάλληλα το έδαφος με μια διασκευάρα στο Necromantical Screams των αξεπέραστων Celtic Frost. Εν ολίγοις οι Nocturnal Vomit είναι μια μπαντάρα που δεν της αξίζει η σημερινή εποχή. Αν ο δίσκος αυτός κυκλοφορούσε πίσω στις αρχές των ’90 ίσως και να δημιουργούσαν ακόμα και τώρα αλεπάλληλα circle pits στις όποιες εμφανίσεις τους. Ο δίσκος όμως ακόμα είναι νωπός και θα του δώσουμε τον χρόνο που του αρμόζει ώστε να εντρυφήσει ο ακροατής στη θύελλά του.

dcsetlist

Εν συνεχεία, ήταν η ώρα των Dead Congregation να εμφανισθούν στη σκηνή. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα τους έβλεπα μετά από τέσσερα χρόνια σχεδόν όταν και support-αραν τους Γερμανούς Necros Christos. Και μεταξύ μας, μπορεί οι headliners της βραδιάς να άξιζαν όσο τίποτα τα 15 ευρώ του εισιτηρίου αλλά εμείς είχαμε ανέβει πρωτίστως για να γευτούμε τη μυσταγωγία των Ελλήνων θεών. Και έτσι έγινε. Με τους πρώτους ήχους μύγας του Martyrdoom αναπνέαμε σκοτάδι και δέος. Αντικειμενικά, οι Dead Congregation είναι μια απόκοσμη μπάντα που ξεφτιλίζει παγκόσμιους ήρωες της πούτσας όσον αφορά το death metal ιδιίωμα. Εκ του ασφαλούς, αφεθήκαμε στο μάυρο πέπλο του Graves of the Archangels, στο μυστήριο Morbid Paroxysm, στον πόλεμο του Auguring an Eternal War κ.ο.κ. Η διάθεση του κόσμου δεν άλλαξε στην εκτέλεση ενός νέου ύμνου ο τίτλος του οποίου ποτέ δεν αναφέρθηκε. Ο Γιώργος (μπάσο, επίσης στους Inveracity) μοιάζει να ήταν από πάντα μέλος της μπάντας και τα σάρωσε όλα. Παρ’ όλα αυτά, νοσταλγικά μιλώντας, μου έλειπε λίγο η φιγούρα του Αντώνη επί σκηνής. Κατά τα άλλα, η αυτοκρατορική φύση του group πάνω στο σανίδι δεν επιτρέπει κανένα ίχνος αμφισβήτησης. Οι Dead Congregation είναι εκ των κορυφαίων αντιπροσώπων του είδους παγκοσμίως (για να μην πω οι κορυφαίοι και πέσουν γκρίνιες) και το απέδειξαν απλά και λιτά και σε αυτό το live. Για κάποιους που γκρίνιαξαν λίγο για τον ήχο της μπάντας έχω να πω το εξής: όντως, η ένταση ήταν πολύ υψηλή με αποτέλεσμα να δυσκολεύεσαι κάποιες στιγμές να ξεχωρίσεις τα riffs. Όμως, προτιμώ την ψηλή ένταση από το να ακούω τον ήχο της μπότας να επισκιάζει όλα τα όργανα (όπως είχε συμβεί στο 7 Sins). Το κλείσιμο με το αναμενόμενο Teeth Into Red απλά ρίχνει πανηγυρικά την αυλαία σε μια φανταστική εμφάνιση της μπάντας. Προσκυνώ ταπεινά.

Η αναμονή για την έξοδο των Sadistic Intent δεν ήταν και η πιο θερμή εκ μέρους μας, οφείλω να ομολογήσω. Δύο φίλοι μου, μάλιστα, δεν είχαν ακούσει τίποτα από αυτούς μέχρι πριν κάτι ώρες όταν και τους έβαλα καθ’ οδόν το Ancient Black Earth EP. Η άλλη δικαιολογία ήταν ότι μόλις είχε τελειώσει η εμφάνιση των Dead Congregation και είμασταν ολίγον τι εξουθενωμένοι (ήδη είχε αρχίσει να με τραβά ένα νεύρο που συνδέει πλάτη με σβέρκο). Όταν ανέβηκαν μάλιστα στη σκηνή, οι συγκεκριμένοι Αμερικάνοι μας διασκέδασαν με τις στυλιστικές επιλογές τους (σκεφτείτε όλα τα kitsch κλισέ του heavy metal – γυαλιστεροί ανάποδοι σταυροί, wristbands, μπότες, καρφιά και δεν συμμαζεύεται). Επιπλέον, οι μάπες των μελών των Sadistic Intent κερδίζουν άνετα Όσκαρ ασχήμιας με τον ένα εκ των αδερφών Cortez, συγκεκριμένα τον Rick, να μοιάζει σαν αποτυχημένος Danny Trejo ή απλά Machete και τον άλλο σαν μεγιστοποιημένο μωρό, με βαμμένα, καμμένα δε, μαύρα μαλλιά. Ο φέρνω-σε-Ινδιάνο-Σούμο Ernesto Bueno έκανε την κατάσταση ακόμα χειρότερη και ο μόνος που θα μπορούσε να σώσει την φάση ήταν ο νέος drummer της μπάντας, Arthur Mendiola, μα παρ’ όλα αυτά δεν φάνηκε η μούρη του καθόλου μιας και χτυπιόταν σαν παλαβός όλη την ώρα. Καλά και διασκεδαστικά όλα αυτά αλλά με τις πρώτες νότες του Morbid Faith το Αθηναϊκό κοινό αντιμετώπισε την αλήθεια του death metal. Με μια φανταστική συνέχεια, από τον όλεθρο του Untimely End εως και μακάβρια έπη σαν τα Malignant Spirits και Condemned in Misery, οι τύποι φρόντισαν κυριολεκτικά να μας πάρει ο διάολος. Προσωπικά αδυνατώ να θυμηθώ πιο γεροδεμένη μπάντα επί σκηνής. Ο Rick αντιμετώπισε δις ένα πρόβλημα με τις χορδές της κιθάρας του, σταμάτησε γι’ αρκετή ώρα αλλά παρόλα αυτά η μπάντα δεν έχανε καθόλου σε δύναμη και συναίσθημα. Βέβαια η δεύτερη φορά που χάλασε η εξάχορδη του Rick ήταν λίγο πριν παίξει ένα θεϊκό lead του Funerals Obscure κι έτσι ξενερώσαμε λίγο αλλά δεν πειράζει. Με το τέλος του set τους, όλοι μας προσπαθούσαμε να μαζέψουμε τα συντρίμια που άφησαν στο διάβα τους. Χαρακτηριστική ήταν η ατάκα φίλου που κάποια στιγμή γυρίζει αποσβολωμένος προς τον αδερφό μου και του λέει: «Γιώργο, σάμπως είναι σοβαρά τα πράγματα», προσπαθώντας να εξηγήσει τον κακό χαμό που προκαλούσαν επί σκηνής οι τύποι. Παππούδια vs. Νιότη, σημειώσατε 1. Συντριπτική εμφάνιση, αδιανόητη γκρουπάρα. Prepare for the second coming of darkness…

Live Report: Necrophobic Revulsion, Allochiria, Κρυφά Πρόσωπα

Posted in Live Reports on August 5, 2012 by m616

DSCN1824

529407_387657467968003_58404617_n

Σαν μέλη της όποιας σκηνής προσπαθούμε, άμεσα ή έμμεσα, να παίξουμε ζωντανά στον συγκεκριμένο χώρο από το 2006. Είναι τόσα χρόνια το στέκι στο οποίο μεγαλώσαμε και μάθαμε να αγαπάμε άλλωστε. Δυστυχώς, λίγο οι ενοχλητικοί γείτονες, λίγο τα θέματα με την αστυνομία και η μείωση της όρεξης μας απέτρεπε από το να χαρούμε αγαπημένες μουσικές ζωντανά στη μαγαζάρα του τόπου μας. Ο κύριος της παραπάνω φωτογραφίας όμως, κανόνισε όπως και να ‘χει ένα επιτυχημένο ηλεκτρικό show με καλές μπάντες που τους αξίζουν εύσημα για το ότι έπαιξαν αφιλοκερδώς με διάθεση και καύλα. Το line-up του live είχε τοπικό χαρακτήρα (πως θα μπορούσε αλλιώς άλλωστε;) και περιείχε τους Κρυφά Πρόσωπα, τους Allochiria και τέλος τους Necrophobic Revulsion.

DSCN1821

DSCN1816

DSCN1817

DSCN1818

Πρώτοι απ’ όλους οι πιτσιρικάδες Κρυφά Πρόσωπα με το ωραίο ημι-black metal λογότυπο (άσχετο με το τι παίζουν) ανέλαβαν ο καθένας το όργανό του για να διασκευάσουν πάνω από μισή ώρα διάφορες ελληνόφωνες επιτυχίες. Διάφανα Κρίνα, Ξύλινα Σπαθιά, Κίτρινα Ποδήλατα και άλλοι καλλιτέχνες ακούστηκαν μέσω μιας διαφορετικής εκδοχής από αυτούς τους νεοσύστατους νεαρούς (μόλις ενάμιση μήνα μπάντα) που δεν μάσησαν και έπαιξαν με όρεξη. Εδώ δεν εξετάζω την ποιότητα των τραγουδιών που διάλεξαν για covers. Είναι από μόνο του σημαντικό γεγονός να βλέπω σε μια ξεχασμένη επαρχιακή γωνιά νέους ανθρώπους που ασχολούνται με τη μουσική. Τέτοια άτομα αύριο μπορεί να μας χαρίσουν σπουδαίες μουσικές. Ο κιθαρίστας τους, Μάριος, σολάρει με στυλ και το έχει γενικά. Μάλιστα μας έπαιξαν και ένα δικό τους τραγούδι η μουσική του οποίου είναι γραμμένη από τον τραγουδιστή της μπάντας, Μιχάλη, και οι στίχοι από τον μπασίστα τους, Γιώργο. Βραβείο θεΐλας όμως απονέμεται στον drummer της μπάντας, Παύλο, γιατί είναι μορφή, βαράει σωστά τα δέρματα και είναι ένας πιτσιρικάς με μοϊκάνα και σχέδια στο κεφάλι του. Μορφή!

DSCN1851

DSCN1836

DSCN1838

DSCN1843

DSCN1844

DSCN1848

Αμέσως μετά, τα σκήπτρα της (ανύπαρκτης) σκηνής ανέλαβαν οι Αθηναίοι Allochiria. Μέλος τους κατάγεται από την Καλαμάτα οπότε τους νιώθαμε σαν δικά μας παιδιά. Άλλωστε σαν μπάντα τους έχω ξαναδεί στο παρελθόν όταν ακόμα ονομάζονταν Parts of Unknown. Η αλήθεια είναι ότι μετά την κυκλοφορία του μοναδικού EP τους δεν είχα την ευκαιρία να τους παρακολουθήσω ζωντανά. Μέσα στα τρία ηχογραφημένα τραγούδια του δίσκου πάντως μπορούσα να διακρίνω μια χαρακτηριστική συνθετική ευφυία. Τραγουδάρες όπως το Aokigahara Forest (όσκαρ τίτλου τώρα) με είχαν αποστομώσει για τα καλά με τα πανέμορφα Isis grooves που διαθέτει. Για καλή μου τύχη, το συγκεκριμένο τραγούδι το άκουσα επιτέλους ζωντανά μιας και είναι το μόνο που παίζουν από το πρόσφατο παρελθόν τους. Η μπάντα πλέον έχει αρματώσει την Ειρήνη πίσω από το μικρόφωνο η οποία μας χάρισε μια μεστή, παθιασμένη ερμηνεία με όση σοβαρότητα ζητά η μουσική των παιδιών. Η post στρατόσφαιρα μες στην οποία κινούνται παίζει με τις διαθέσεις του ακροατή και από την απόλυτη γαλήνη σε εκτοξεύουν σε οργισμένα ρυθμικά που ασυναίσθητα προσπαθείς να ακολουθήσεις. Μάλιστα διασκεύασαν ένα τραγούδι του 1969 (αν πληροφορήθηκα σωστά από τον Θοδωρή, μπασίστα της μπάντας) τελείως ορχηστρικά με την Ειρήνη να έχει αποσυρθεί στο κοινό ακούγοντας κι αυτή το performance της ίδιας της της μπάντας. Άξιο μέλος και όχι φαντασμένη frontwoman. O Σταύρος και ο Γιάννης (αμφότεροι κιθαρίστες) μας ταξίδεψαν με τις μελωδίες τους και τον τρόπο που έχουν επιλέξει να τις χτίσουν. Ο θοδωρής είναι ένας παραπάνω από ικανός μπασίστας που δένει τα κομμάτια σαν το σιρόπι στο σάμαλι και ο drummer, Ηλίας, άφησε πολλούς με το στόμα ανοιχτό με το jazz drumming στυλ του. Γενικά, είχαν τον καλύτερο ήχο της βραδιάς με ριγμένη όμως την ένταση της φωνής της Ειρήνης. Προσωπικά, θα γούσταρα να ακούσω να διασκευάζουν το Backlit των σπουδαίων Isis γιατί το έχουν κάνει στο παρελθόν με μοναδικό τρόπο και μου είχαν φύγει τα σαγόνια. Αυτά.

DSCN1881

DSCN1859

DSCN1864

DSCN1871

DSCN1877

Παίζοντας εντός έδρας, οι Necrophobic Revulsion ήταν αδιαμφισβήτητα οι ήρωες της προχθεσινής βραδιάς. Κουβαλώντας όλο το θετικό feedback της πρώτης δισκάρας τους που κυκλοφόρησαν μόλις φέτος και με τον αέρα ενός πολύμηνου, σταθερού line-up, εμφανίσθηκαν χαλαροί και μας χάρισαν ένα γνήσιο old school death metal live. Με τον Βασίλη (φωνητικά Ούνου πολεμιστή) πιο απελευθερωμένο σε σχέση με το παρελθόν και με διάθεση χαράς, οι Necrophobics έδωσαν άνετα το καλύτερο live από όσα κι αν τους έχω δει. Το μπάσο του Γιώργου στάθηκε αγέρωχα σαν ο σταθερός παλμός του group, τα τύμπανα του Δημήτρη ενάλασσαν το mid-tempo ύφος της μπάντας σε αρχέγονες blast-οειδείς εκρήξεις και η κιθάρα του Μάριου ήταν η κινητήρια δύναμη των riffs τους. Η αλήθεια είναι ότι από το soundcheck ακόμα υπήρχε πρόβλημα στον ήχο της κιθάρας κάτι το οποίο δεν διορθώθηκε και πάρα πολύ κατά την εμφάνιση των παιδιών. Εντάξει όμως, ο χώρος ούτως ή άλλως δεν είναι φτιαγμένος για να σηκώνει τα decibels μιας death metal συναυλίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο σκοπός αγίαζε τα μέσα, γι’ αυτό κι εμάς δεν μας ένοιαζαν πάρα πολύ τέτοιες λεπτομέρειες. Το θέμα είναι ότι στήθηκε επιτυχημένα μια γιορτή όπως την αναζητούσαμε πολλοί αρκετά χρόνια τώρα. Δύο στιγμές που ξεχώρισα από την εμφάνιση των παιδιών ήτσν οι εξής: η αφιέρωση του Buried Nations (αλλά και η εκτέλεσή του τραγουδιού) από τον Βασίλη σε μένα. Είναι χαλαρά μια πιασάρικη, ανίερη τραγουδάρα και εννοείται το αγαπημένο μου από αυτούς. Δεύτερη υπερ-cult sτιγμή ήταν όταν άκουσα ξανά μετά από χρόνια τον ολίγων δευτερολέπτων ύμνο της μπάντας, Spermatoctonic Disease. Το συγκεκριμένο τραγούδι χαιρετά από το πιο μακρινό, ultra-ούγκα-grind παρελθόν της μπάντας και είναι ένας από τους πολλούς σύντομους ύμνους που κάποτε είχαν γράψει. Το πλήρες setlist της μπάντας για το συγκεκριμένο live ήταν τα εξής τραγούδια: 01) Invocation, 02) Necrophobic Revulsion, 03) Congenial Dissipation, 04) Dominant Disaffection, 05) Bloodsucking Carcass, 06) Buried Nations, 07) Troops of Doom (Sepultura cover), 08) Anger and Hate, 09) Spermatoctonic Disease, 10) Desolation Through Slavery (νέο τραγούδι), 11) Overwhelmed by Obliteration (νέο τραγούδι), 12) Brigades of Subjugation και 13) Slaughter the Leaders.

DSCN1903

DSCN1822

DSCN1882

DSCN1889

DSCN1891

DSCN1892

Οι γενικές εντυπώσεις της συγκεκριμένης συναυλίας ήταν θετικές με ένα κλίμα ευδαιμονίας να αιωρείται στον αέρα. Ιδιαίτερα εμείς, οι και-καλά-παλαίουρες και παλιότεροι θαμώνες του Ημιώρου είχαμε ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Ήμασταν δε ιδιαίτερα ευτυχείς να βλέπουμε παιδιά μικρότερης ηλικίας να γουστάρουν ή έστω να αποδέχονται τέτοιες, πιο ακραίες καταστάσεις. Εδώ άλλωστε είναι επαρχία (το ξανατονίζω) και δεν υπάρχει τόση open-mindness όσο στις μεγαλοπόλεις. Το καλύτερο μπλουζάκι της βραδιάς το φορούσε ο Θοδωρής (Allochiria) το οποίο ήταν το σχέδιο της Lost Beyond Retrieval πλευράς των Vulnus από το split με τους I Shit on Your Face. Μάλιστα το γαμάτο ήταν ότι ο Πάνος (πρώην τραγουδιστής των Vulnus) ήταν παρών στο συγκεκριμένο show οπότε η σύμπτωση αυτή υποθέτουμε ότι ήταν καθαρά έργο του Σατανά. Άσχετο αλλά μακάρι να έπαιζε καμιά επανένωση με την πάρτυ τους. Στη συναυλία ήταν επίσης και ο Βαγγέλης (drummer των Resurgency) αλλά και μέλη άλλων επιφανών εγχώριων μπαντών. Τώρα πως βρέθηκαν όλοι αυτοί οι τύποι στον Μεσσηνιακό Νότο, ένας Θεός το ξέρει! Πέρα από αυτές τις all-star εμφανίσεις, η οικογενειακή ατμόσφαιρα ήταν δίαχυτη και μετά το τέλος της συναυλίας όπου μπλέξαμε με τσίπουρα, μπύρες και σφηνάκια κάθε λογής ειδικά με τα μέλη των Necrophobic Revulsion. Παράωρα, συνεχίστηκαν μουσικές επιλογές με τον Βασίλη των Necros σε ρόλο DJ να μας ραίνει τα αυτιά με αγαπημένες μελωδίες μπαντών όπως οι Extreme Violence, Inveracity, Dead Congregation, Resurgency κ.τ.λ. Μια χαρά βραδιά. Άντε και στο επόμενο live, καλύτερα εύχομαι.

4 Αυγούστου, 2012
Ώρα έναρξης: 20:00
Ημίωρο Cafe-Bar (1ος Όροφος)
Μεσσήνη Μεσσηνίας