Archive for psychedelic

Sleeper by TY SEGALL

Posted in Reviews with tags , , , on September 10, 2013 by m616

Ty-Segall-Sleeper-608x608Λόγω προσωπικού φόρτου και εργασίας, τα καλοκαίρια δεν χαίρομαι τη μουσική όπως της αρμόζει. Λειτουργώ λίγο αντίθετα από τον μέσο άνθρωπο -είναι η αλήθεια- αλλά με τον ερχομό του Σεπτέμβρη ξαναμπαίνουν τ’ ακουστικά στ’ αυτιά μου για να προλάβω ότι έχασα. Το Sleeper του Ty Segall λυπάμαι που το προσπέρασα τον προηγούμενο μήνα γιατί μου κάνει για το κατ’ εξοχήν καλοκαιρινό άλμπουμ της χρονιάς παρά την διάσπαρτη φθινοπωρινή μελαγχολία του. Απ’ την άλλη, αν δεν είχα μαζέψει τόση όρεξη για ν’ ακούσω νέα μουσική ίσως να μην το εκτιμούσα κατ’ αυτό τον τρόπο. Οι αμετανόητοι νοσταλγοί της μπαλάντας θα βρουν εδώ τον νέο μεσσία της rock μουσικής. Το άλμπουμ κινείται σε ακουστικά λιβάδια, μια unplugged φάση, με την acid χροιά του Ty να χρωματίζει ψυχεδελικά το όλο ύφος του δίσκου. Μόνο στο The Man Man θ’ ακούσετε ηλεκτρική κιθάρα να σολάρει. Το δροσερό πρωινό της 3ης Σεπτεμβρίου, άκουσα όλο το άλμπουμ έχοντας θέα τον κάμπο της Κεντρικής Εύβοιας και για κάποιο λόγο λάτρεψα την αισθητική σύλληψη του Sleeper, παρ’ όλο που δεν είναι δίσκος που συγκλονίζει.

The Eldritch Dark by BLOOD CEREMONY

Posted in Reviews with tags , , , , , , , on July 12, 2013 by m616

BloodCeremony-TheEldritchDarkΟι Blood Ceremony είναι μια Καναδέζικη μπάντα που έχει κυκλοφορήσει δύο εξαιρετικούς δίσκους με το ομώνυμο ντεμούτο τους να ξεχωρίζει για την αμεσότητά του και την παγίωση του trademark ήχου τους. Ένας ήχος που δανείζεται εξίσου απ’ τους Black Sabbath των 70s και τους Jethro Tull της ίδιας δεκαετίας το σκοτάδι και τη μυσταγωγία της rock μουσικής. Οι συγκρίσεις με τις μπάντες που αναφέρθηκαν είναι αναπόφευκτες εφόσον το riffing παραπέμπει ευθέως στο Iommi-κο στυλ παιξίματος ενώ η πολυτάλαντη Alia O’Brien που αναλαμβάνει χρέη performer, παίζει πλήκτρα και φλάουτο θυμίζοντας μια θυληκή Ian Anderson. To The Eldritch Dark είναι ένας τίμιος δίσκος που συνεχίζει πετυχημένα το ύφος της σύγχρονης αυτής μπάντας, του μυστηριακού doom αρχέγονων ετών, τις folk τζούρες, την acid έκφραση μιας περσόνας που δίνει το κάτι διαφορετικό σ’ αυτό το γκρουπ, τις ωραίες μελωδίες και τον έυστοχο συνδυασμό γενικά όσως αναφέρθηκαν. Ενδείκνυται ιδιαίτερα για νοσταλγούς των Coven και τα σχετικά. Άξιοι!

Ultraviolet by KYLESA

Posted in Reviews with tags , , , , , , on July 8, 2013 by m616

Kylesa-UltravioletΤο Exhale προμηνύει μια σπουδαία συνέχεια. Όταν δε μπαίνει το Unspoken φυλακίζεσαι στην τόσο ατμοσφαιρική sludge διάνοια των Kylesa με το υπέροχο riff και την ακόμα πιο υπέροχη Laura Pleasants να συγκινούν τις αισθήσεις. Το Grounded είναι ένας φόρος τιμής στο sludge της Νέας Ορλεάνης και δη αυτό των μεγάλων Down (έπαιξαν επιρροές άραγε;). Είναι πρέπον το να κολακέψουμε τη μπάντα για τη λιτή ευφυία των συνθέσεων της -και ιδιαίτερα για το μοραλιστικό πνεύμα της- οι οποίες υφίσταντο αλλαγές που ελάχιστα θυμίζουν πλέον το απογοητευτικό Spiral Shadow άλμπουμ. Το λυπηρό είναι ότι ο δίσκος ξαναχάνεται σε μια χρυσή μετριότητα στη συνέχειά του κι αυτό είναι κρίμα για ένα άλμπουμ με τόσο δυνατό ξεκίνημα. Ίσως το ονειρικό Steady Breakdown σπάει λίγο τη μονοτονία με το Isis-ικό groove του να ‘χει γίνει φυσικό μέρος του γκρουπ. Το Low Tide επίσης είναι μια ωραία μπαλάντα που ρουφάει στοιχεία απ’ τη μοναδική στρατόσφαιρα των Kylesa. Γενικά, ένας μέτριος δίσκος που έχει όμως τις λαμπρές στιγμές του εδώ κι εκεί. Μόνο και μόνο γι’ αυτές αξίζει κανείς ν’ ακούσει το Ultraviolet.

Iron Marsh (EP) by HEXVESSEL

Posted in Reviews with tags , , , , , , , , on June 2, 2013 by m616

HVΆλλη μια ωραία κυκλοφορία για τον Βρετανό τραγουδιστή/τραγουδοποιό και την Φινλανδική κολλεκτίβα του. Η folk φόρμα των Hexvessel έχει αποτυπωθεί πανέμορφα πλέον στα τραγούδια που κυκλοφορούν και το Iron Marsh επιδυκνύει τα αιχμηρά σημεία της μουσικής που έχουν δημοσιεύσει εως τώρα οι συγκεκριμένοι τύποι. Αυτό σημαίνει πως κι εδώ θα γευτούμε το το νωθρό, ψυχεδελικό και πρωτόλειο doom σαν απόρροια των δύο δίσκων που προηγήθηκαν. Αν και περισσότερο κοντά στο ύφος του No Holier Temple (που είναι και πιο πρόσφατο) το συγκεκριμένο ΕΡ κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις  όπως την επανεκτέλεση του συγκλονιστικού The Tunnel at the End of the Light που κάνει βουτιά στα άδυτα των ψυχοτρόπων sixties, μια διασκευή στο Woman of Salem της Yoko Ono -δείγμα του καλού γούστου του McNerney– συν τρία τραγούδια όπου η ακουστική έκφραση υποστηρίζεται από ήχους hammond, εγχόρδων και πνευστών, όλα συγχωνευμένα σε ηχοχρώματα νοσταλγίας και σκοταδιού. Τα βήματα της μπάντας είναι τόσο σίγουρα που διασώζουν το κύρος της και ο Kvohst άξιος εκφραστής του είδους που πρεσβεύει.