Archive for rock

Sleeper by TY SEGALL

Posted in Reviews with tags , , , on September 10, 2013 by m616

Ty-Segall-Sleeper-608x608Λόγω προσωπικού φόρτου και εργασίας, τα καλοκαίρια δεν χαίρομαι τη μουσική όπως της αρμόζει. Λειτουργώ λίγο αντίθετα από τον μέσο άνθρωπο -είναι η αλήθεια- αλλά με τον ερχομό του Σεπτέμβρη ξαναμπαίνουν τ’ ακουστικά στ’ αυτιά μου για να προλάβω ότι έχασα. Το Sleeper του Ty Segall λυπάμαι που το προσπέρασα τον προηγούμενο μήνα γιατί μου κάνει για το κατ’ εξοχήν καλοκαιρινό άλμπουμ της χρονιάς παρά την διάσπαρτη φθινοπωρινή μελαγχολία του. Απ’ την άλλη, αν δεν είχα μαζέψει τόση όρεξη για ν’ ακούσω νέα μουσική ίσως να μην το εκτιμούσα κατ’ αυτό τον τρόπο. Οι αμετανόητοι νοσταλγοί της μπαλάντας θα βρουν εδώ τον νέο μεσσία της rock μουσικής. Το άλμπουμ κινείται σε ακουστικά λιβάδια, μια unplugged φάση, με την acid χροιά του Ty να χρωματίζει ψυχεδελικά το όλο ύφος του δίσκου. Μόνο στο The Man Man θ’ ακούσετε ηλεκτρική κιθάρα να σολάρει. Το δροσερό πρωινό της 3ης Σεπτεμβρίου, άκουσα όλο το άλμπουμ έχοντας θέα τον κάμπο της Κεντρικής Εύβοιας και για κάποιο λόγο λάτρεψα την αισθητική σύλληψη του Sleeper, παρ’ όλο που δεν είναι δίσκος που συγκλονίζει.

…Like Clockwork by QUEENS OF THE STONE AGE

Posted in Reviews with tags , , , , , on July 2, 2013 by m616

queens-of-the-stone-age_like-clockwork-608x6082Τους Queens of the Stone Age τους παρακολουθώ απ’ το ομώνυμο ντεμπούτο τους ακόμα και γενικά είναι μια μπάντα που πάντα γούσταρα. Οι τελευταίοι δίσκοι τους είναι η συνέχεια του ταραγμένου κόσμου και της έντονης προσωπικότητας του Joshua Homme ο οποίος δίχνει να έχει κατασταλλάξει στην απλή rock έκφραση. Οι QOTSA του σήμερα έχουν αλλάξει πολύ απ’ τις αρχές της καριέρας τους. Έχουν αποκτήσει μια νέα μορφή και ώθηση ιδιαίτερα μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού Lullabies to Paralyze. Το νέο άλμπουμ ηχεί καλά στ’ αυτιά του μέσου οπαδού μιας και επωφελείται την μελωδική ικανότητα του main συνθέτη του να ξεβράζει τραγούδια που τραγουδιούνται. Στα δικά μου αυτιά όμως ηχεί γελοίο μπροστά στο παρελθόν αυτής της κάποτε μεγάλης μπάντας. Όλα τα τραγούδια είναι θεοβάρετα και στερούνται έμπνευσης. Λείπει το αυθόρμητο ξέσπασμα που υπερέβαινε mainstream κανόνες, λείπουν και τα τελείως εθιστικά, μεθυσμένα riffs για τα οποία η μπάντα ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αντ’ αυτού, οι συνθέσεις βασίζονται σε χιλιοακουσμένα ρυθμικά και μια ανούσια κατάσταση που σώζει ελαφρώς η ομώνυμη σύνθεση.

Iron Marsh (EP) by HEXVESSEL

Posted in Reviews with tags , , , , , , , , on June 2, 2013 by m616

HVΆλλη μια ωραία κυκλοφορία για τον Βρετανό τραγουδιστή/τραγουδοποιό και την Φινλανδική κολλεκτίβα του. Η folk φόρμα των Hexvessel έχει αποτυπωθεί πανέμορφα πλέον στα τραγούδια που κυκλοφορούν και το Iron Marsh επιδυκνύει τα αιχμηρά σημεία της μουσικής που έχουν δημοσιεύσει εως τώρα οι συγκεκριμένοι τύποι. Αυτό σημαίνει πως κι εδώ θα γευτούμε το το νωθρό, ψυχεδελικό και πρωτόλειο doom σαν απόρροια των δύο δίσκων που προηγήθηκαν. Αν και περισσότερο κοντά στο ύφος του No Holier Temple (που είναι και πιο πρόσφατο) το συγκεκριμένο ΕΡ κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις  όπως την επανεκτέλεση του συγκλονιστικού The Tunnel at the End of the Light που κάνει βουτιά στα άδυτα των ψυχοτρόπων sixties, μια διασκευή στο Woman of Salem της Yoko Ono -δείγμα του καλού γούστου του McNerney– συν τρία τραγούδια όπου η ακουστική έκφραση υποστηρίζεται από ήχους hammond, εγχόρδων και πνευστών, όλα συγχωνευμένα σε ηχοχρώματα νοσταλγίας και σκοταδιού. Τα βήματα της μπάντας είναι τόσο σίγουρα που διασώζουν το κύρος της και ο Kvohst άξιος εκφραστής του είδους που πρεσβεύει.

The Next Day by DAVID BOWIE

Posted in Reviews with tags , , , on March 5, 2013 by m616

David Bowie's The Next DayΑυτό ήταν μια μικρή έκπληξη. Γενικά, δεν περιμένω και πολλά από γερασμένα είδωλα του παρελθόντος πλέον. Ο, έκλυτος ή μη, βίος τους άλλωστε ίσως και ν’ απασχολούσε πάντα το κοινό περισσότερο απ’ όσο η ίδια τους η τέχνη. Με το The Next Day ταξίδεψα πίσω στο χρόνο, στην ενέργια του αγαπημένου μου Lust for Life άλμπουμ του Iggy Pop. Όλο εκείνο το ύφος ήταν δημιούργημα του David Bowie μιας και είχε γράψει σχεδόν όλες τις συνθέσεις του δίσκου. Ο οποίος Bowie στο καινούργιο του πόνημα εμφανίζεται μεστός και ουσιαστικός όσο λίγοι. Η κάθε σύνθεση κρύβει μέρη επιτασικών στιγμών που κορυφώνουν το feeling. Η χρήση εγχόρδων και του αυτιστικού key playing ισοσταθμίζουν τον δίσκο ξεγελώντας ορχηστρικά περάσματα μέχρι και απ’ το progressive (βλ. If You Can See Me). Οι στιχουργικές επιζεύξεις τύπου “love is lost, lost is love” ανάγουν το έργο σε σπουδαία επίπεδα, εκφρασμένες με μια αγέρωχη φωνή που κατάφερε να ταιριάξει μέσα σε τόσες δεκαετίες. Acid τραγουδάρες σαν το Dirty Boys είναι απλά εθιστικές, οι συγκινητικές μπαλάντες τύπου Where Are We Now? παρούσες. Οι σπουδαίες κιθαριστικές μελωδίες στο Valentine’s Day είναι απλά σκέτη μούρλια αν και το συγκεκριμένο track θυμίζει λίγο το πολύ πρόσφατο The Way It Was των The Killers. Μεγάλη δισκάρα σας λέω.

California X by CALIFORNIA X

Posted in Reviews with tags , , on February 5, 2013 by m616

california-xΔεν είναι ότι θέλω να τους προσβάλλω σαν μπάντα αλλά αντικειμενικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Με το που μπήκε το Sucker είχα την ελπίδα ότι θ’ άκουγα απλά ένα καλό άλμπουμ. Αυτό το βουερό rock τους μου θύμισε για κάποιο λόγο τους Jane’s Addiction. Η αλήθεια είναι ότι ούτε με τους τελευταίους τα πάω πολύ καλά. Αλλά δεν ξερνάω κιόλας ακούγοντας τους. Η συνέχεια όμως μου επιφύλασσε άκαρδα riffs, πολλές φορές κολλεγιακής χρήσης (fuck, το είπα), συμβατικά με το τετριμμένο και την ανία. Κάπου ανάμεσα στα τραγούδια είναι που μου έσκασαν στο μυαλό ξεφτιλομπάντες τύπου Good Charlotte και τέτοια σκατά γενικά. Να πω την μαύρη αλήθεια, νομίζω ότι ενίοτε καταπολεμούν όλη αυτή τη μουσική βαρεμάρα με κάποιες σύντομες μελωδίες που πετάγονται πάνω από ένα πιο heavy metal background. Καλά, μην τρελένεστε κιόλας. Εννοώ μ’ αυτό ότι ανά στιγμές θα τους ακούσετε να rock-άρουν σαν τους Priestess του πρώτου άλμπουμ ή κάπως έτσι. Οι μελωδίες τους παραμένουν ευπρόσιτες αλλά δεν είναι αυτό το κύριο μειονέκτημα της μπάντας. Οι California X όμως δεν εννοείται να περιμένουν επευφημίες όταν παίζουν τόσο ρηχά και βλακωδώς σ’ ένα τραγούδι που ονόμασαν Lemmy’s World, π.χ. Και η μουσική τους είναι καλή στο να σ’ εγκλιματίσει στο σκηνικό του νέου American Pie όπου ο Stifler τελικά γαμάει τον ίδιο του τον εαυτό, γίνεται ερημίτης λόγω της ντροπής που κουβαλάει, και ο κόσμος γίνεται λίγο καλύτερος που δεν έχει να περιμένει ένα νέο sequel της ταινίας. Για τα μπάζα…