Archive for post punk

Imps of Perversion by POP. 1280

Posted in Reviews with tags , , , , on September 11, 2013 by m616

Pop-1280-Imps-Of-Perversion-600x600Τους Pop. 1280 τους άκουσα απ’ το προηγούμενο άλμπουμ τους, The Horror, το οποίο έσπερνε κυριολεκτικά. Η φωνή του Chris Bug είναι το μόνο που με ξενερώνει ανά φάσεις γιατί μου θυμίζει τις εκνευριστικές χροιές των Dave Wyndorf και Trent Reznor αλλά η Ian MacKaye υφή της σώζει επιτυχώς την κατάσταση. Κατά τ’ άλλα, οι τύποι επιδίδονται σε ένα οργιαστικό post-punk εγχείρημα με φανταστικό ήχο και αντίληψη του είδους. Το Imps of Perversion είναι ισάξιο, αν όχι ανώτερο, του φανταστικού προκάτοχού του. Γουστάρω που δεν φοβούνται να ριχτούν στην πυρά της ορχηστρικής διαστροφής με σπόντες τύπου Population Control όπου ο ήχος ακούγεται σαν λάθος της παραγωγής με ρομποτικά φωνητικά και έναν επικίνδυνο μινιμαλισμό. Το μανιακό μπάσο και η εξέλιξη του ρυθμού με τα βασανιστικά τύμπανα και την χαοτική κιθάρα σέρνουν τρομακτικά τον δίσκο στα σκοτεινά eighties και δη στην τέχνη μπαντών όπως οι αλησμόνητοι The Birthday Party. Ο δίσκος αποτυπώνει όλη την φανταστική ατμόσφαιρα παρόμοιων acts μέσα σε μόλις έντεκα συνθέσεις. Πολύ δυνατό.

Silence Yourself by SAVAGES

Posted in Reviews with tags , , , , , , , , , on June 4, 2013 by m616

OLE-1036-Savages-Silence-YourselfΑν μη τι άλλο, καταδεικνύεται ότι οι πιο λαμπρές ιδέες προσφέρονται από τα outsiders των όποιων μουσικών σκηνών. Μετά απ’ την ακρόαση του ντεμπούτου άλμπουμ των Savages δεν έψαξα το παρελθόν της μπάντας αν και απ’ όσο θυμάμαι κάτι πρέπει να είχαν επιδείξει την προηγούμενη χρονιά, ανοίγοντας για τα καλά τις ορέξεις των απανταχού punkers. O Ράγκι με ειδοποίησε προσωπικά για τη ζημιά που επρόκειτο να πάθω. Είχε δίκιο εν μέρει αλλά όχι εξ’ αιτίας της νέας μουσικής επανάστασης που ξεβράζει το Silence Yourself στο σύνολό του. Το άλμπουμ αυτό δε μπορώ να το αντιμετωπίσω μήτε ως καινοτόμο, μήτε ως πρωτοπόρο. Η στρατηγικά εγκλωβισμένη ευφυία του post punk στα έντεκα τραγούδια του δίσκου μαρτυρά μια παραπάνω από απλά καλίσθητη αντίληψη περί του είδους όσον αφορά τα μέλη του γκρουπ. Η συνεχόμενη «να δείς που το’ χω ξανακούσει αυτό» αίσθηση των μελωδιών είναι μια συνταρακτική επίτευξη και το γεγονός ότι όλα αυτά παράχθηκαν από τέσσερα άτομα του ασθενούς φύλου κάνει το όλο θέμα εξωφρενικά cheesy. Αυτά συν η εκτελεστική δεινότητα και ακρίβεια συγκαταλέγουν το άλμπουμ ήδη ανάμεσα στις καλύτερες κυκλοφορίες των πολλών τελευταίων χρόνων. Όσοι δεν το εκτιμήσουν, λυπάμαι αλλά έχουν σοβαρή έλλειψη γούστου.

Golden Men by NIKKI LOUDER

Posted in Reviews with tags , , , , , on May 6, 2013 by m616

GOLDEN CD knjizica 1Η δυνατή ιστορία του Barefeet θα μπορούσε να είναι μια απόλυτη εικόνα του δίσκου. Η αφηρημένη θολούρα της παραμόρφωσης, η ομίχλη της σύνθεσης αυτής καθαυτής, οι τόσο γαμημένα catchy αλλά πικρόχολες μελωδίες της κιθάρας, τα γεμάτα πάθος φωνητικά. Το Golden Men είναι κατά βάση μια σπουδαία noise rock δισκάρα. Η μπάντα εδρεύει στη Σλοβενία (κι όμως) και εμβολιάζει ένα ούτως ή άλλως επικίνδυνο είδος με post punk πινελιές. Το αποτέλεσμα είναι απειλητικό. Ο ήχος του δίσκου για σεμινάριο. Το αξιόλογο είναι πως ενώ οι συνθέσεις δεν σπαταλιούνται στο γρήγορο σκρατσάρισμα, καταφέρνουν με το ευθύ ύφος τους να ακούγονται ιδιαίτερα απειλητικές με τις κιθάρες να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο φυσικά. Το αγαπημένο μου track πιθανών να είναι το φοβερά εθιστικό Indian Companion το οποίο κρύβει την ηχητική πρωτο-μαστούρα των πρώιμων Soundgarden, απλώς με πιο απελπισμένα φωνητικά. Ένα τέλειο άλμπουμ για όσους ξεκινάνε από The Jesus Lizard και φτάνουν μέχρι και σε πιο mainstream καλλιτέχνες.

Push the Sky Away by NICK CAVE

Posted in Reviews with tags , , , , , on March 3, 2013 by m616

Push-The-Sky-Away-PACKSHOT1-768x768Άσχετο αλλά το εναρκτήριο We No Who U R μου θύμισε λίγο το πολύ καλό Dear Heather του μεγάλου Leonard Cohen που είχε κυκλοφορήσει καμιά δεκαριά χρόνια πίσω. Ο τρόπος που εκφέρονται οι στίχοι, ημι-τραγουδιστικός και συνάμα ημι-αφηγηματικός, με τις διακριτικές γυναικείες δεύτερες και όλα τα συναφή. Ο νέος δίσκος των Bad Seeds με μπροστάρη τον Nick Cave μπορεί να μην κρύβει μεγάλες δόξες του παρελθόντος, μπορεί να υστερεί συνθετικά αλλά είναι ένα γεγονός που δε μπορεί να αγνοηθεί. Το σαγηνευτικό σκοτάδι της μπάντας είναι κάτι που προφανώς αδυνατούν ν’ αποτινάξουν από πάνω τους. Άλλωστε η εβένινη ομρφιά με την οποία στολίζουν τα τραγούδια τους όλες αυτές τις δεκαετίες είναι το χαρακτηριστικό trademark του ήχου τους. Ο τρόπος που χτίζουν τις συνθέσεις τους είναι ακόμα θέμα προς εξέταση. Σπαστά μουσικά θέματα συντάσσουν φράσεις που άλλοτε συγκινούν και άλλοτε ανατριχιάζουν. Παρά την ηλικία τους, συνεχίζουν να εκφέρονατι με μια μουσική πλήρως απογυμνωμένη που δεν ξεφτίζει μέσα στον αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα της. Υποχρέωση μας είναι το να δείξουμε τουλάχιστον σεβασμό στους τεράστιους αυτούς καλλιτέχνες. Ναι, καλλιτέχνες!

You’re Nothing by ICEAGE

Posted in Reviews with tags , , , on February 21, 2013 by m616

Iceage-Youre-Nothing-608x608Μια post punk ριπή ανέμου, με όλο το feeling κομπλέ, τον ολέθριο χαρακτήρα του είδους και όλα τα σχετικά. Όλα τ’ άλλα είναι τζίφος. Και να φανταστείς ότι σαν ιδίωμα ποτέ δεν ήμουν του punk φίλαθλος. Όμως αυτά διαφέρουν. Είναι τόσο άμεσα αυτά τα τραγούδια, σχεδόν χωρίς περιεχόμενο. Άγραφα. Ασυμπλήρωτα. Είναι αυτή η έλλειψη μουσικού φανφαρονισμού που τα κάνει ν’ ακούγονται τόσο τέλεια. Το ότι χάνεσαι μέσα στην πελώρια αρλούμπα τους. Απ’ το εξώφυλο τους λάτρεψα τους Iceage. Το σκανδαλώδες γραμμικό περίεργο με τη θολή επανάληψη. Μ’ έμπασε στο mood με τα μπούνια. Αυτό. Και το τσεκάρισμα του Ecstasy videoclip. Μια γνώμη του υπαίτιου για το ενδιαφέρον ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Ήμουν βέβαιος για τ’ ότι θ’ άκουγα καλή μουσική. Τουλάχιστον. Κι έτσι έγινε. Το You’re Nothing είναι ο τρίτος σπουδαίος δίσκος που ακούω για τη φετινή χρονιά. Αυτή η αναίδεια τους να κοχλάζουν από groove! Το βίαιο performance. Θέλω να γίνω κι άλλο ξετσίπωτος.