Archive for pop 1280

Imps of Perversion by POP. 1280

Posted in Reviews with tags , , , , on September 11, 2013 by m616

Pop-1280-Imps-Of-Perversion-600x600Τους Pop. 1280 τους άκουσα απ’ το προηγούμενο άλμπουμ τους, The Horror, το οποίο έσπερνε κυριολεκτικά. Η φωνή του Chris Bug είναι το μόνο που με ξενερώνει ανά φάσεις γιατί μου θυμίζει τις εκνευριστικές χροιές των Dave Wyndorf και Trent Reznor αλλά η Ian MacKaye υφή της σώζει επιτυχώς την κατάσταση. Κατά τ’ άλλα, οι τύποι επιδίδονται σε ένα οργιαστικό post-punk εγχείρημα με φανταστικό ήχο και αντίληψη του είδους. Το Imps of Perversion είναι ισάξιο, αν όχι ανώτερο, του φανταστικού προκάτοχού του. Γουστάρω που δεν φοβούνται να ριχτούν στην πυρά της ορχηστρικής διαστροφής με σπόντες τύπου Population Control όπου ο ήχος ακούγεται σαν λάθος της παραγωγής με ρομποτικά φωνητικά και έναν επικίνδυνο μινιμαλισμό. Το μανιακό μπάσο και η εξέλιξη του ρυθμού με τα βασανιστικά τύμπανα και την χαοτική κιθάρα σέρνουν τρομακτικά τον δίσκο στα σκοτεινά eighties και δη στην τέχνη μπαντών όπως οι αλησμόνητοι The Birthday Party. Ο δίσκος αποτυπώνει όλη την φανταστική ατμόσφαιρα παρόμοιων acts μέσα σε μόλις έντεκα συνθέσεις. Πολύ δυνατό.

Advertisements

The Horror by POP. 1280

Posted in Reviews with tags , on August 9, 2012 by m616

Pop.-1280-The-Horror-608x608Αυτόν τον καιρό, στο δειλινό ενός καλοκαιριού που καν δε μύρισα, δεν γεύτηκα ούτε ευχαριστήθηκα, ο παλμός τέτοιων underground anthems είναι αντίδοτο μιας εγκυμονούσας θλίψης. Αφού δεν μπορώ να ευχαριστηθώ πολλά πράγματα τελικώς, τα δηλητηριασμένα τραγούδια του The Horror κάνουν ταίρι με τις λερωμένες μέρες μου. Μπορεί να άργησα λίγο να το ακούσω αλλά είμαι χαρούμενος που αυτό συνέβη στην παρούσα φάση της ζωής μου. Οι Pop. 1280 δεν είναι μια ατσαμπουκάλευτη μπάντα. Οι διεστραμένα μονότονοι ήχοι τους (Nature Boy), οι λοιμώδεις μελωδίες τους (Burn the Worm), η νοθευμένη αισθητική τους και τα λοιπά γνωστά σάπια χαρίσματα που μπορούν να κάνουν ένα δίσκο μνημειώδη είναι όλα τους παρόντα. Η κλιμακωτή Joy Division-ική ανάπτυξη, η Motörhead αύρα, τα post χρώματα, όλα μια γαμάτη μουσική παρτούζα. Αν δεν υπήρχε ο διακεκομμένος (τα-πα-πα) του Dogboy ρυθμός μπορεί και να βρώμαγε λίγο περισσότερο η όλη Hawkwind-ίλα. Γάμησέ τα κατάσταση δηλαδή. Στην τελική εδώ έχουμε να κάνουμε με σκληρό rock με όποια αφέλεια συνεπάγεται αυτό. Μια punk ψυχή που ρυμουλκεί την όλη διάθεση της μπάντας να perform-άρει τόσο γαμηστερά. Ήδη τους φαντάζομαι να δίνουν live στο άγνωστο καταγώγι με τους τριάντα καμενατζήδες άκυρους να ιδρώνουν το μέρος. Άλλωστε, μπούγιο να γίνεται που λέει κι ένας φίλος…