Live Report: Sadistic Intent, Dead Congregation, Nocturnal Vomit

Σκατά. Και φέτος το καλοκαίρι δεν πήγα πουθενά για διακοπές. Τέλειωσα τη στρατιωτική μου θητεία (να πάει στο διάολο επιτέλους!) και έκτοτε έκανα δύο διαφορετικές δουλειές για να μαζέψω κάποια χρήματα επειδή ο χειμώνας προβλέπεται πολύ δύσκολος οικονομικά. Τα συναυλιακά events τα είχα ήδη απορρίψει πριν απ’ το καλοκαίρι μιας και χρήματα δεν έπαιζαν αλλά και επειδή δεν υπήρχε και τίποτα που να με ενδιέφερε στα αλήθεια. Παρ’ όλα αυτά, η είδηση ότι οι βασιλιάδες του underground death metal (εδώ και πολλά, αμέτρητα χρόνια) θα επισκέπτονταν τη χώρα μας και μάλιστα με support δύο εγχώριες μπαντάρες, με τσίνιξε. Άλλωστε το live έγινε στις 2 Σεπτέμβρη, επίσημα εκτός καλοκαιριού δηλαδή, κι έτσι δεν αθέτησα την απόφαση μου να απέχω απ’ τα καλοκαιρινά συναυλιακά δρώμενα της φετινής χρονιάς. Με λίγα λόγια, μαζευτήκαμε τέσσερα άτομα, βάλαμε κάτω τα μερίδια εξόδων που αντιστοιχούσαν στον καθένα και ξεκινήσαμε ένα ταξίδι 265 χλμ για να φτάσουμε στο κέντρο της πρωτεύουσας και την τσιμεντένια λάλα.

sadisticintentsmall

Το συναυλιακό γεγονός της βραδιάς άρχιζε με την εμφάνιση των Βόρειων συντρόφων, Nocturnal Vomit. Μια μπάντα που απαρτίζεται από παλαίμαχους αγωνιστές της death metal σκηνής και που γεννήθηκε στην εκπνοή των nineties. Το συγκρότημα, όπως ήταν αναμενόμενο, έδωσε βάση στο πρόσφατο ντεμπούτο του που ακούει στο όνομα Cursed Relics και που σπέρνει όλεθρο. Για να είμαι ειλικρινής, η απόδοση των παιδιών ήταν καλή. Ο Θωμάς (κιθάρα,φωνή) είναι αδιαμφισβήτητα η φιγούρα της μπάντας και φτύνει τους στίχους των ύμνων τους με πάθος. Κάποιοι γνωστοί μου ενοχλήθηκαν λίγο από τον drummer της μπάντας αλλά εγώ πιστεύω ότι το το συγκεκριμένο mid-tempo στυλ παιξίματος τους ταιριάζει γάντι και τους ξεχωρίζει από ένα σωρό σκατά. Η φιγούρα του Κολόζη επίσης δίνει ένα αίσθημα εμπειρίας. Όλα τα τραγούδια τους μου αρέσουν εξίσου αλλά συναυλιακά το ομώνυμο anthem τους και το όλο-και-πιο-αγαπητό Unearthing the Foul Manna κλέβουν την παράσταση. Μάλιστα φρόντισαν, στο μεταίχμιο της διαφορετικής αύρας που έκπνεαν από τις επόμενες ανάγιες μορφάρες, να προετοιμάσουν κατάλληλα το έδαφος με μια διασκευάρα στο Necromantical Screams των αξεπέραστων Celtic Frost. Εν ολίγοις οι Nocturnal Vomit είναι μια μπαντάρα που δεν της αξίζει η σημερινή εποχή. Αν ο δίσκος αυτός κυκλοφορούσε πίσω στις αρχές των ’90 ίσως και να δημιουργούσαν ακόμα και τώρα αλεπάλληλα circle pits στις όποιες εμφανίσεις τους. Ο δίσκος όμως ακόμα είναι νωπός και θα του δώσουμε τον χρόνο που του αρμόζει ώστε να εντρυφήσει ο ακροατής στη θύελλά του.

dcsetlist

Εν συνεχεία, ήταν η ώρα των Dead Congregation να εμφανισθούν στη σκηνή. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα τους έβλεπα μετά από τέσσερα χρόνια σχεδόν όταν και support-αραν τους Γερμανούς Necros Christos. Και μεταξύ μας, μπορεί οι headliners της βραδιάς να άξιζαν όσο τίποτα τα 15 ευρώ του εισιτηρίου αλλά εμείς είχαμε ανέβει πρωτίστως για να γευτούμε τη μυσταγωγία των Ελλήνων θεών. Και έτσι έγινε. Με τους πρώτους ήχους μύγας του Martyrdoom αναπνέαμε σκοτάδι και δέος. Αντικειμενικά, οι Dead Congregation είναι μια απόκοσμη μπάντα που ξεφτιλίζει παγκόσμιους ήρωες της πούτσας όσον αφορά το death metal ιδιίωμα. Εκ του ασφαλούς, αφεθήκαμε στο μάυρο πέπλο του Graves of the Archangels, στο μυστήριο Morbid Paroxysm, στον πόλεμο του Auguring an Eternal War κ.ο.κ. Η διάθεση του κόσμου δεν άλλαξε στην εκτέλεση ενός νέου ύμνου ο τίτλος του οποίου ποτέ δεν αναφέρθηκε. Ο Γιώργος (μπάσο, επίσης στους Inveracity) μοιάζει να ήταν από πάντα μέλος της μπάντας και τα σάρωσε όλα. Παρ’ όλα αυτά, νοσταλγικά μιλώντας, μου έλειπε λίγο η φιγούρα του Αντώνη επί σκηνής. Κατά τα άλλα, η αυτοκρατορική φύση του group πάνω στο σανίδι δεν επιτρέπει κανένα ίχνος αμφισβήτησης. Οι Dead Congregation είναι εκ των κορυφαίων αντιπροσώπων του είδους παγκοσμίως (για να μην πω οι κορυφαίοι και πέσουν γκρίνιες) και το απέδειξαν απλά και λιτά και σε αυτό το live. Για κάποιους που γκρίνιαξαν λίγο για τον ήχο της μπάντας έχω να πω το εξής: όντως, η ένταση ήταν πολύ υψηλή με αποτέλεσμα να δυσκολεύεσαι κάποιες στιγμές να ξεχωρίσεις τα riffs. Όμως, προτιμώ την ψηλή ένταση από το να ακούω τον ήχο της μπότας να επισκιάζει όλα τα όργανα (όπως είχε συμβεί στο 7 Sins). Το κλείσιμο με το αναμενόμενο Teeth Into Red απλά ρίχνει πανηγυρικά την αυλαία σε μια φανταστική εμφάνιση της μπάντας. Προσκυνώ ταπεινά.

Η αναμονή για την έξοδο των Sadistic Intent δεν ήταν και η πιο θερμή εκ μέρους μας, οφείλω να ομολογήσω. Δύο φίλοι μου, μάλιστα, δεν είχαν ακούσει τίποτα από αυτούς μέχρι πριν κάτι ώρες όταν και τους έβαλα καθ’ οδόν το Ancient Black Earth EP. Η άλλη δικαιολογία ήταν ότι μόλις είχε τελειώσει η εμφάνιση των Dead Congregation και είμασταν ολίγον τι εξουθενωμένοι (ήδη είχε αρχίσει να με τραβά ένα νεύρο που συνδέει πλάτη με σβέρκο). Όταν ανέβηκαν μάλιστα στη σκηνή, οι συγκεκριμένοι Αμερικάνοι μας διασκέδασαν με τις στυλιστικές επιλογές τους (σκεφτείτε όλα τα kitsch κλισέ του heavy metal – γυαλιστεροί ανάποδοι σταυροί, wristbands, μπότες, καρφιά και δεν συμμαζεύεται). Επιπλέον, οι μάπες των μελών των Sadistic Intent κερδίζουν άνετα Όσκαρ ασχήμιας με τον ένα εκ των αδερφών Cortez, συγκεκριμένα τον Rick, να μοιάζει σαν αποτυχημένος Danny Trejo ή απλά Machete και τον άλλο σαν μεγιστοποιημένο μωρό, με βαμμένα, καμμένα δε, μαύρα μαλλιά. Ο φέρνω-σε-Ινδιάνο-Σούμο Ernesto Bueno έκανε την κατάσταση ακόμα χειρότερη και ο μόνος που θα μπορούσε να σώσει την φάση ήταν ο νέος drummer της μπάντας, Arthur Mendiola, μα παρ’ όλα αυτά δεν φάνηκε η μούρη του καθόλου μιας και χτυπιόταν σαν παλαβός όλη την ώρα. Καλά και διασκεδαστικά όλα αυτά αλλά με τις πρώτες νότες του Morbid Faith το Αθηναϊκό κοινό αντιμετώπισε την αλήθεια του death metal. Με μια φανταστική συνέχεια, από τον όλεθρο του Untimely End εως και μακάβρια έπη σαν τα Malignant Spirits και Condemned in Misery, οι τύποι φρόντισαν κυριολεκτικά να μας πάρει ο διάολος. Προσωπικά αδυνατώ να θυμηθώ πιο γεροδεμένη μπάντα επί σκηνής. Ο Rick αντιμετώπισε δις ένα πρόβλημα με τις χορδές της κιθάρας του, σταμάτησε γι’ αρκετή ώρα αλλά παρόλα αυτά η μπάντα δεν έχανε καθόλου σε δύναμη και συναίσθημα. Βέβαια η δεύτερη φορά που χάλασε η εξάχορδη του Rick ήταν λίγο πριν παίξει ένα θεϊκό lead του Funerals Obscure κι έτσι ξενερώσαμε λίγο αλλά δεν πειράζει. Με το τέλος του set τους, όλοι μας προσπαθούσαμε να μαζέψουμε τα συντρίμια που άφησαν στο διάβα τους. Χαρακτηριστική ήταν η ατάκα φίλου που κάποια στιγμή γυρίζει αποσβολωμένος προς τον αδερφό μου και του λέει: «Γιώργο, σάμπως είναι σοβαρά τα πράγματα», προσπαθώντας να εξηγήσει τον κακό χαμό που προκαλούσαν επί σκηνής οι τύποι. Παππούδια vs. Νιότη, σημειώσατε 1. Συντριπτική εμφάνιση, αδιανόητη γκρουπάρα. Prepare for the second coming of darkness…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: